Een ontluisterend verhaal

Deel drie van de trilogie over Ditlevsens leven. Heetten de delen 1 en 2 nog eenvoudigweg Kindertijd en Jeugd, overeenkomstig de oorspronkelijke titels, dit deel heet niet Gehuwd of Huwelijksleven, de vertaling van Gift, maar Afhankelijkheid.
Ik begrijp nooit zo goed waarom de titel van een vertaald boek niet dichtbij de oorspronkelijke titel blijft. De tekst van het boek doet dat toch ook, althans dat is wel de bedoeling.

Dit deel had op mij een vervreemdende uitwerking: de bijna zakelijke opsomming van alle ellende gaf me het gevoel dat hier een psychiatrisch persoon aan het woord is, of op z'n minst een getraumatiseerd mens.

Zowel de mannen in haar leven als haar kinderen worden afgeschilderd alsof ze een soort gebruiksvoorwerpen voor haar zijn. Tove trekt aan en stoot af al naar gelang het haar belieft.
Nu is het vaak zo dat mensen met jeugdtrauma's pas last krijgen van hun trauma's als zij zelf volwassen relaties aangaan en/of kinderen krijgen. Haar verslavingen en leugenachtigheid wijzen ook in die richting. Wij lezen hier in feite het verhaal van een ontsporende vrouw. De trein komt tenslotte aan op een dood spoor. De schrijfster pleegt suïcide.

De vertaalster heeft een nawoord toegevoegd aan het boek. Daaruit blijkt dat Tove nog een derde kind kreeg, plus het geadopteerde kind, dus in totaal vier kinderen had. Haar vierde kind verwekte ze samen met Victor, haar laatste echtgenoot. Deel drie van haar trilogie stopt dus eerder. Het vierde kind wordt niet vermeld. Evenmin rept de schrijfster over haar veelvuldige opnamen in psychiatrische inrichtingen. Zij blijkt de delen 1 en 2 aldaar te hebben geschreven.

Ditlevsen somt vooral feiten op en lijkt niet in staat tot zelfschouwing. Alsof ze geen rijk innerlijk leven heeft. Getraumatiseerde mensen schermen hun geestelijk leven vaak af omdat het leven anders ondraaglijk wordt. Dit zou ook kunnen gelden voor Ditlevsen. Vandaar dat haar boeken eenvoudig zijn geschreven zonder diepe zieleroerselen. Schrijven als vlucht voor de werkelijkheid. Misschien moeten we zo haar niet te stuiten drang tot schrijven begrijpen.