Jeugd. Tove slaat het liever over.

In de trilogie die Tove Ditlevsen over haar leven heeft geschreven, beslaat Jeugd, deel 2, de periode van na haar lagere schooltijd tot aan haar huwelijk.
Deze periode beschrijft zij chronologisch, in tegenstelling tot Kindertijd. Dat is begrijpelijk want van onze kindertijd herinneren wij, volwassenen, ons één en ander flardgewijs. Ons geheugen is dan vooral associatief en we weten niet meer precies de volgorde der gebeurtenissen. Vanaf onze pubertijd lukt het veel beter om gebeurtenissen te plaatsen in de tijd.
Om allerlei redenen gaat Tove werken na het verlaten van de lagere school. In arbeiderskringen was het niet gebruikelijk om verder te leren. Bovendien was het te duur en inkomsten uit arbeid kon het gezinsinkomen goed gebruiken.

Tove vindt het geen gemakkelijke tijd. Haar baantjes bevallen haar werkelijk niet, ze vindt nog steeds nauwelijks aansluiting bij haar leeftijdgenoten en ze is helemaal niet nieuwsgierig naar seks. Thuis heeft ze het niet naar haar zin en ze kan niet wachten totdat ze 18 wordt, de leeftijd waarop ze eindelijk het huis uit mag.
Dichten doet ze nog steeds en ze is voortdurend bezig om voor haar schrijven erkenning te vinden en haar gedichten gepubliceerd te krijgen.

Tussen de bedrijven door volgt men ook in Denemarken de ontwikkelingen in Duitsland. Is Hitler aanvankelijk een politicus die succes heeft, allengs wordt duidelijk hoe gevaarlijk de ontwikkelingen in Duitsland voor heel Europa worden.

Ditlevsen schrijft over dit alles in dezelfde, bijna zakelijke stijl als in deel 1. Zij spaart niemand, ook zichzelf niet. Ze observeert met een onthutsende eerlijkheid en maakt de lezers tot rechtstreekse ooggetuigen van hoe het er in vooroorlogs Denemarken aan toe gaat. Ze sleept ons er als het ware met de haren bij zonder daar moeite voor te hoeven doen. Zij kan dat omdat zij de gave des woords heeft.
Ik geef dit boek vier sterren, vooral omdat het de magie mist van deel 1. Logisch, de kindertijd is magisch, in tegenstelling tot de pubertijd.