Een ongeboren kind in de hoofdrol

Aanvankelijk dacht ik, wat een leuk uitgangspunt. De wereld gezien vanuit een kind in de baarmoeder. Het begon ook allemaal wel tamelijk geloofwaardig. Ja, zo zou dat kind kunnen voelen en denken vanuit zijn positie. Hij verwoordde ook wat hij voelde in de baarmoeder, de hartslag van de moeder, de darmfabriek, van alles.
Maar gaandeweg ontpopte hij zich tot een denkende en oordelende volwassene. Sterker nog, hij koketteerde met zijn kennis en gebruikte gewichtigdoenerige taal Dat vond ik minder interessant want we hebben al genoeg van zulke volwassenen buiten de baarmoeder.
Nu was er ook best veel om over na te denken: zijn moeder had haar echtgenoot aan de kant geschoven en was een relatie aangegaan met de broer van haar man. bovendien was volstrekt onzeker of de moeder het kind wilde houden. Ook de beide mannen gaven geen blijk van betrokkenheid op het kind. Een ongewis lot voor de ongeborene, een niet te benijden positie.
Ze woonden in een grote oude villa die sterk verwaarloosd was. En niet alleen dat, het was ook nog eens een geweldige smeerboel. Er werd nooit iets opgeruimd of schoongemaakt. Heeft dit een functie in het verhaal? Waarom koos McEwan voor deze situatie en niet voor een andere?

Nu kun je een verhaal vertellen vanuit de baarmoeder, maar de werkelijke hoofdpersonen waren daarbuiten bezig. In gesprek, intrigeren, ruzie maken, vrijen, ed. Wellicht interessant maar doordat de ongeborene verslag deed, bleven de echte hoofdpersonen op afstand en karikaturaal.

Ik vraag me af wat de schrijver beoogde met deze constructie, met dit verhaal. Alles was lelijk, bloedeloos en hopeloos. Ik heb een hekel aan zulke boeken. Zelfs het huis bood geen enkele troost. De ongeborene riep geen enkele sympatie op bij mij.

En zo blijft McEwan een verrassende schrijver. Origineel, creatief maar erg grillig. Ik hoop toch binnenkort weer eens een pareltje van hem te lezen.