Kies je eigen pad

“I would walk in the jaws of hell itself, if it were a path of my own choosing.”

Toen ik aan dit boek begon had ik niet verwacht dat dit boek mijn favoriet van het jaar kan worden. Ik kwam in het begin niet in het verhaal. Ik gooide personages door elkaar, moest wennen aan de schrijfstijl. Maar later kon ik het niet meer weg leggen.

Ik raakte gewend aan de beschrijvende schrijfstijl en wist wie wie was. Dit boek is in één woord mysterieus, dat zorgde ervoor dat ik maar bleef lezen. Het is grijpend en fantasievol, het is dromerig. Op sommige stukken had het van mij wat sneller gemogen, maar verder was het heel intrigerend.

Het was totaal anders dan alle boeken ik heb gelezen. Het is een mix van sprookjes en geschiedenis. Een combi waar ik blijkbaar van hou. Door de schrijfstijl word je in het verhaal getrokken.

Er is veel onderzoek gedaan voor dit boek, naar de geschiedenis van Rusland en de folklore, maar Katherine heeft er haar eigen ding meegedaan.

Vasia is een erg leuk personage. Je leert haar goed kennen, omdat je haar ziet opgroeien. Je ziet hoe ze steeds meer in zichzelf groeit en haar eigen weg gaat kiezen. Iets wat niet paste bij deze tijd. In haar tijd werd er heel anders over vrouwen gedacht.

Het is erg interessant om te lezen hoe anders het toen was, ook de rol van geloof was anders. Het boek is hier en daar wat duister, maar daar moet je je niet door laten tegen houden. Ik ben erg benieuwd naar het tweede deel en of dat me net zo weet te grijpen als dit deel.