Misschien snap ik ook wel dat je niet alles hoeft te snappen.

In mei bespraken wij Martelaar! van Kaveh Akbar in de leesclub.

Een boek dat absoluut lovend is ontvangen; de lijst met literaire prijzen waarvoor dit boek is genomineerd is zo lang, het zou te veel tekens opnemen in een Instagram post.

Cyrus woont in een vieze, kleine kamer in een gedeeld appartement in Indiana. In de ledige uren sinds hij de drank heeft opgegeven, is hij vooral bezig met nadenken over schrijven en het niet doen. Zijn moeder stierf jaren geleden toen het passagiersvliegtuig waarin ze zat werd neergehaald door de vs, zijn vader is er ook niet meer. Wat hij wil, is sterven. Het ultieme martelaarschap bereiken. Dat zit in de Iraanse aard.
Hij hoort over de Iraanse kunstenares Orkideh die een performance opvoert: Death-Speak. Terwijl ze sterft aan kanker, kunnen bezoekers met haar praten. Hij neemt het vliegtuig naar New York om met haar te praten.

Een veelbelovend boek waar ik met hoge verwachtingen in ging. En ik begon absoluut enthousiast. Het boek zit bomvol prachtige zinnen; ik heb veel mooie citaten onderstreept. Toch raakte het boek mij in de kern een beetje kwijt. Het werd wat te wollig, te zweverig. Het plot zelf is misschien wat clichématig. Maar wanneer alles uiteindelijk samenkomt, snap ik het wel. Ik snap de boodschap, de reflectieve gedachtes en misschien snap ik ook wel dat je niet alles hoeft te snappen.