Advertentie

Dit is het tweede deel in de Doggerland serie en dit verhaal gaat eigenlijk meteen verder waar deel 1 geëindigd is.

Tijdens kerstmis wordt Karen Eiken Hornby, die nog met ziekteverlof is, gebeld door haar baas Jounas Smeed, of zij alsjeblieft onderzoek naar een moord wilt doen. De rest van haar collega's zit thuis kerst te vieren of is ziek, want er heerst een griepgolf op Noorö, het noordelijkste eilandje van Doggerland. Karen is stiekem al lang blij dat ze op deze manier de verplichte festiviteiten kan ontvluchten en stort zich op de zaak.
Er is een man onder verdachte omstandigheden gevallen. Karen wordt echter erg tegengewerkt tijdens het onderzoek, enerzijds door het gebrek aan collega's en anderzijds door de stugge houding van de mensen op het eiland.

Als er enige tijd later een tweede lichaam gevonden wordt, eist Karen dat er meer collega's ingezet worden om haar bij te staan. Het tweede slachtoffer blijkt banden gehad te hebben met een van haar familieleden en Karen komt voor een duivels dilemma te staan: kan zij werk en privé nog voldoende gescheiden houden?

Ondertussen woedt er niet alleen in haar werk- en privéleven een storm, maar ook op het eiland zelf.

.."Niemand lijkt zich in deze storm op straat te wagen"...

Dit verhaal wordt afwisselend vanuit het oogpunt van Karen, haar collega Karl Björken, haar vriendin Aylin en Aylin's man Bo verteld.
Persoonlijk vond ik dit erg prettig en afwisselend om te lezen; het zorgde voor een andere dynamiek in het verhaal.
De zijtak in dit verhaal, het verhaal dat vanuit het oogpunt van Aylin en Bo verteld wordt, gaat over huiselijk geweld.

.."ready or not, here I come, you can't hide"...

....."Het is zo aanlokkelijk om een fles rode wijn te pakken, op de bank voor de tv te ploffen en te proberen alle ellende te vergeten. Natuurlijk zou dat beter zijn. Het juiste zijn. Toch weet ze dat ze binnen afzienbare tijd haar mobiel zal pakken en dat stomme telefoontje zal plegen. Het telefoontje dat haar haar baan zal kosten als iemand er ooit achter komt. Het telefoontje dat haar nog veel meer kan kosten als degene die opneemt zijn kans schoon ziet om zich van een heel ander probleem te ontdoen. Van haar. ..."
.."Het is absoluut verkeerd, maar het is haar enige kans".

Dit tweede deel vond ik absoluut beter dan het eerste deel. Het is vlot geschreven, er is geen onnodig lange introductie meer omdat het verhaal eigenlijk meteen verder gaat waar het eerste deel is geëindigd. Door korte flashbacks neemt de schrijfster de lezer mee terug naar wat er in het eerste deel gebeurd is en ook dit is prettig, aangezien het een jaar geleden is dat deel 1 uitkwam en je daardoor soms even in je geheugen moet graven om te achterhalen wat er ook alweer precies gebeurd is en hoe het verhaal geëindigd is.
Dit verhaal heeft een goede opbouw qua spanning en dynamiek en de personages zijn goed uitgewerkt.
Je krijgt als lezer een wat completer beeld van Karen, zowel in haar werk - als in haar privéleven. En het plot ontwikkelt zich tot een geweldige ontknoping.

Wat ik wel jammer vond, is dat er verder geen aandacht meer besteed wordt aan de zaak waar haar collega's in het eerste deel druk mee waren, namelijk het bruut verminken en verkrachten van vrouwen. Wellicht dat hier in het laatste deel weer op ingegaan wordt.
Ik kijk in ieder geval al uit naar deel 3 en ga graag terug naar de eilandjes van Doggerland en hun geheimen!

Reacties op: Doggerland - Stormwaarschuwing

154
Stormwaarschuwing - Maria Adolfsson
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners