Enorm beklijvend

Thomas Geve was 15 jaar op 11 april 1945. Op dat moment werd hij bevrijd uit Buchenwald. Eerder had hij nog al 2 kampen overleefd; Gross-Rosen en Auschwitz-Birkenau. Thomas maakte al tekeningen toen hij in de kampen verbleef. Jammer genoeg zijn deze tekeningen niet bewaard gebleven. Meteen na de oorlog is Thomas niet gestopt met tekeningen maken.

Wat uniek is aan dit boek is dat de herinneringen die Thomas heeft neergeschreven en getekend heeft van direct na de oorlog zijn. De herinneringen zijn niet vervaagd of aangepast door nieuwe ervaringen/beelden/verhalen. Dit maakt dat het verhaal authentiek is. Thomas wilde zijn tekeningen aan zijn vader tonen die zelf de oorlog in London had beleefd. Nadien heeft Thomas zijn ervaringen genoteerd voor publicatie maar destijds was er weinig interesse. 75 jaar later brengt Thomas nog steeds hetzelfde verhaal en nu is hier wel oor naar. Gelukkig!

Het is hartverscheurend om de ervaringen door de ogen van een kind te zien; een 13-jarige jongen in Auschwitz-Birkenau. Hij zag de ontberingen en wrede gebeurtenissen en ervaarde ze zelf. Thomas kan zijn herinneringen expliciet weergeven; van de exacte rantsoenen tot de tekens op iedereen zijn symbool op de arm. Dit boek geeft ook ervaringen weer van onderwerpen die in nog niet veel boeken zijn beschreven. Bijvoorbeeld het seksuele geweld onder de gevangen en hoe de vriendschappen winst kon opleveren.

De tekeningen zijn kinderlijk en simplistisch weergegeven. Het verhaal zelf is gedetailleerd en beklijvend. Een rauw verhaal dat binnenkomt en bijzonder intrigerend is.

‘We wilden niet vergeten wat er was gebeurd. Integendeel, we voelden de drang om vast te leggen wat we hadden meegemaakt, om het op te schrijven en mensen erover te vertellen.’