Bijzondere schrijfstijl

Juan Gomez Barcena is een Spaanse auteur. Hij won met zijn eerste verhalenbundel de Spaanse Premio Tormento voor Beste Nieuwe Auteur. Later won hij ook met zijn debuutroman ‘De hemel boven Lima’ nog verschillende prijzen. Kanada is zijn tweede roman.

Een naamloze man keert terug naar zijn huis in Hongarije. Hij heeft Auschwitz overleefd. Hij verbleef in de barak Kanada waar hij spullen, die van de gevangenen werden afgenomen vooraleer ze naar de gasmakers gingen, moest sorteren. De man is sterk vermagerd, heeft geen bezittingen en heeft ook geen sleutel meer van zijn woning. Zijn buurman, kruidenier, verwelkomen hem hartelijk en hij geeft aan goed op zijn woonst te hebben gepast. De naamloze man weet met zichzelf geen blijf en hij trekt zich terug in zijn werkkamer. Er is geen beweging meer in hem te krijgen. Maar hij hoort wel steeds meer beweging in zijn huis dat nu bewoont wordt door onbekende bewoners en er blijkt ineens ook een drukpers te draaien die anticommunistische propaganda spuwt. Een resem gebeurtenissen zorgt ervoor dat de man de gebeurtenissen uit het verleden steeds vaker herbeleefd.

De schrijver hanteert een afstandelijkere schrijfstijl. Het wordt verteld vanuit een jij-perspectief. “De Buurman zal morgen terug komen. Dat weet je, want je voedselvoorraad is bijna op.” Dit is even wennen moet ik zeggen. Het zorgt er wat voor dat je minder intens kan meevoelen. Het hoofdpersonage lijkt tegen zichzelf te praten. Jij, als lezer, lijkt dan weer meer vanop een afstand naar hem te kijken. Gevoelsmatig dus niet meteen een pluspunt maar anderzijds levert dit wel mooie zinnen op en oogt het literatuurgewijs hoogstaander.

Een intrigerend boek dat je aan het denken zet. Over verwerking, trauma en overleven..