Moederziel alleen

De start van dit boek vond ik veelbelovend. Sophie vertelde over de burn-out die ze doormaakte en hoe ze daartoe gekomen was. Dit was heel herkenbaar. De druk die ze zichzelf oplegde om altijd goed te willen doen en zoals ze zelf zegt 8 ballen tegelijk omhoog te willen houden. Het blijven strijden naar het goede te willen doen totdat dit ineens te veel is.

Sophie ging zoeken naar de oorzaak van haar burn-out en begon haar eigen geschiedenis uit te pluizen. Haar moeder is plotselings vertrokken toen ze 5 jaar oud was. Ze ging een weekje weg en bleek ineens helemaal niet meer terug te komen. Wat volgt is een moeilijke jeugd waarbij Sophie aandacht mist en maar probeert het onopvallende kind te zijn. Haar vader heeft vele liefdesescapades waarbij ook hier Sophie zich steeds ongewenst voelt. Ze schommelt tussen verschillende gevoelens waarbij ze probeert te rouwen voor een moeder die er eigenlijk nog is en anderzijds voelt ze schaamte, eenzaamheid en schuld omwille van wat er allemaal gebeurd is.

Het boek wist bij de start mijn aandacht te trekken. Naarmate het verhaal wat verder vorderde kreeg ik eerlijk gezegd een beetje het gevoel dat dit een klaagzang werd met hierbij vele herhalingen naar de moeder die verdwenen is waarbij Sophie alleen achterbleef. Ze kruipt erg in een slachtofferrol en dit stoort mij een beetje tijdens het lezen. Natuurlijk alle respect voor Sophie en hetgeen zij meegemaakt heeft. Ze is natuurlijk effectief een slachtoffer maar puur naar leesgenot vind ik dit niet zo aangenaam om te lezen.

Buiten de "grote gebeurtenis" zijn er weinig noemenswaardige gebeurtenissen in dit boek. Er wordt veel gebruik gemaakt van briefwisseling tussen Sophie en mensen die een rol hebben gespeeld in haar leven.
Een leuke afwisseling maar ik zou dit boek niet meteen aanraden aan andere personen.