Een grote mix van verwarrende ervaringen

In dit tweede deel van de Legacy of Orïsha-trilogie neemt Tomi Adeyemi ons weer mee naar Orïsha, waar Zélie en Amari erin geslaagd zijn om de magie terug te brengen. Dat betekent echter nog niet dat alle problemen van de baan zijn en iedereen nu gelukkig en in vrede kan leven. De Maji, de mensen die magie bezitten, worden nog steeds onderdrukt. Door de terugkeer van de magie hebben die onderdrukkers ook een vorm van magische krachten teruggekregen. Het is dus voor Zélie heel moeilijk om de Maji te helpen en verenigen, wat ze als haar taak ziet. Tegelijkertijd moet Amari de troon kunnen betreden, maar dat is moeilijk als ze verblijft bij de Maji, die haar niet bepaald warm ontvangen.

De West-Afrikaanse invloeden die in dit tweede deel weer duidelijk aanwezig zijn, blijven erg vernieuwend. Ik ben fan van onbekende culturen en dergelijke te leren kennen en door Corona komt het lezen van dergelijke boeken het dichtste daar bij. Op de moeilijke benamingen na, die in boek één ook al een doorn in mijn oog waren, vond ik de setting van dit boek erg aangenaam. De wereld werd nog wat uitgebreid en de magiestructuur werd nog wat uitgediept.

Al bij al waren de gebeurtenissen ook wel boeiend, zij het niet dat ik me ergerde aan de reactie van de meeste personages. Ik heb verschillende keren op mijn lip moeten bijten om niet uit ergernis te beginnen roepen. Alle problemen zouden zoveel makkelijker opgelost kunnen worden als iedereen zijn of haar koppigheid even aan de kant zou willen zetten en naar elkaar zou willen luisteren. Communicatie is iets moeilijk, dat weten we allemaal, maar de personages in dit boek leken soms te communiceren als een bende koppige en egoïstische tieners.

Amari en Zélie, die in boek een zo’n leuke vriendschap leken te ontwikkelen, zijn daar een goed voordbeeld van. Ze willen alle twee hetzelfde bereiken, maar willen dat ieder op hun eigen manier doen. Daardoor werken ze elkaar onbewust verschillende keren tegen. Deze personages zijn natuurlijk jong, dus van hen kan je zulk gedrag nog verwachten, maar ook de oudere personages zijn schuldig aan dit soort handelingen. Kijk maar naar hoe Amari wordt ‘ontvangen’ door de Maji. Zij staat helemaal aan hun kant en wil alles doen om hen te helpen en toch doen ze helemaal of ze er niet is.

Ik moest me dus door dit boek heen wringen, maar uiteindelijk was ik blij dat ik dat gedaan heb. Het slot verraste weer aangenaam en weer zit ik vol vragen die jammer genoeg pas in het volgende deel beantwoord zullen worden. Of ik dat derde en laatste deel van deze reeks zal lezen, weet ik echter nog niet zeker. Daarvoor zullen de personages toch eerst wat volwassener moeten worden.