Duister en ongemakkelijk

Levana is een korte novelle die meer achtergrondinformatie aanbiedt over de gelijknamige antagonist uit de Lunar kronieken. Ze heeft een zwaar verleden achter zich en verschillende onvergeeflijke misdaden op haar geweten. Wat ze allemaal gedaan heeft om aan de macht te komen en waarom ze zo geobsedeerd is door haar uiterlijk, kom je in dit dun boekje te weten. Persoonlijk zou ik aanraden om dit voor ‘Winter’, het vierde deel, te lezen aangezien dit verhaal ook wel een beetje een inleiding vormt voor dat boek.

Levana is geen exacte hertelling van een klassiek sprookje, maar ook hier is de sprookjesinvloed weer duidelijk te herkennen. Levana is gebaseerd op de boze stiefmoeder uit Sneeuwwitje. Dat wordt duidelijk aan de hand van verschillende dingen. Zo is Levana geobsedeerd door haar uiterlijk, is Winter haar stiefdochter en heb je die scène met de prachtige spiegel. Het is interessant om in deze reeks eens een pauze te hebben van de hertellingen en eens een blik te krijgen in het leven van de slechterik. Het achtergrondverhaal van de koningin uit Sneeuwwitje kennen de lezers natuurlijk een beetje en dat keert allemaal terug in dit verhaal. Doordat dat achtergrondverhaal in het originele sprookje niet echt diep uitgewerkt is, heeft Marissa Meyer echter meer vrijheid om dit verhaal op haar eigen manier in te vullen.

Ik denk dat ik nog nooit zo veel haat gevoeld heb jegens een personage als ik na het lezen voor Levana voelde. In de voorbije boeken vond ik haar al geen aangenaam personage, maar na het lezen van dit deel over haar, is die visie zelfs nog erger geworden. Ze is verblind door macht, geobsedeerd door uiterlijke kenmerken en niet vies van verschrikkelijke keuzes te maken. Ze doet alles om te krijgen wat ze wil, van het manipuleren van een man tot het vermoorden van een peuter. Dat maakte het lezen redelijk ongemakkelijk. Meestal kan je je als lezer identificeren met het hoofdpersonage, maar laten we hopen dat niemand zich kan identificeren met Levana.

Vooral de manipulatie van haar ‘geliefde’ vond ik erg ongemakkelijk om over te lezen. Marissa Meyer is erin geslaagd om de gemengde emoties van de man duidelijk te laten worden waardoor het nog akeliger wordt om te lezen wat Levana hem aandoet. Die verwrongen vorm van ‘liefde’ is ook een beetje een rode draad in het verhaal.

Wat ik ook akelig vond om over te lezen, is het gemak waarbij Levana omgaat met de dood en met het (laten) vermoorden van iedereen rondom haar. Elke tien pagina’s komt er wel een dode of een begrafenis voor. Het boek begint zelfs met de rouwperiode van haar ouders. Levana lijkt echter geen enkele keer echt te treuren om de doden. Ze lijkt onverschillig. De enige keer dat ze echt aangedaan lijkt door een sterftegeval, is ze helemaal zelf verantwoordelijk voor die dood en zelfs dan lijkt ze niet echt spijt te hebben van haar keuze.

Hoe ongemakkelijk het ook was om over Levana te lezen, toch was het ook interessant om Luna eens te bezoeken en wat meer over haar te weten te komen. Haar achtergrondverhaal maakt echter niet goed wat ze allemaal gedaan heeft en zorgt er zelfs voor dat je als lezer haar nog meer gaat haten. Dit dunne boekje is zeker een meerwaarde voor de reeks, maar je kan dit boekje ook perfect overslaan en enkel de vier ‘hoofdboeken’ lezen.