Bruisende introductie van een veelbelovende reeks

In dit boek volgen we Ophelia, een meisje dat in een versplinterde wereld leeft die bestaat uit verschillende arken. Zij leidt een rustig leven op de ark Anima en brengt haar tijd door in het museum op haar ark. Ophelia heeft de gave om met haar handen de geschiedenis van voorwerpen te lezen en kan door spiegels reizen. Haar rustig leven wordt echter overhoop gegooid wanneer ze onverwachts wordt uitgehuwelijk aan Thorn, die op de ark Pool woont en lid is van de drakenclan. Ophelia moet niet alleen afscheid nemen van haar geliefde museum, maar ook van haar ark, als ze haar verloofde moet volgen naar zijn koude en ijzige ark Pool en verstrikt raakt in een politiek spelletje.

Christelle Dabos slaagt erin een geweldige nieuwe wereld te creëren die met geen enkele andere wereld valt te vergelijken. Het idee van de verschillende arken is uniek en goed uitgewerkt. Jammer genoeg krijgt de lezer niet erg veel van de verschillende arken te zien, maar misschien verandert dat nog in de rest van de boeken.

Ook de personages zijn origineel. Ophelia, het hoofdpersonage, is niet het typische perfecte meisje in wiens schoenen elke jonge lezer zou willen staan. Ze is onhandig, wordt verschillende keren als alles behalve knap omschreven, draagt een bril, is slonzig en heeft nog verschillende andere tekortkomingen. Al die tekortkomingen maken haar echter tot een heel likeable personage. Elke lezer zal wel een van zijn eigen negatieve kantjes herkennen in Ophelia, wat het natuurlijk makkelijk maakt om je te identificeren met haar. Thorn, haar verloofde, is de typische mysterieuze mannelijke tegenspeler die in veel young adultverhalen terugkeert. Je weet nagenoeg niets over hem, hij is kil en afstandelijk en is zelfs een groot deel van het verhaal afwezig, maar toch ben je als lezer geïntrigeerd door hem.

Enkel de tante van Ophelia valt wat tegen. Ze is een redelijk oppervlakkig personage en mist wat diepgang. Het was leuk geweest als ze wat meer uitgediept werd en een prominentere rol had in het verhaal. Nu was ze vaak gewoon op de achtergrond aanwezig en diende ze af en toe voor een humoristische noot. Daardoor begon ik haar op een gegeven moment niet meer te vertrouwen, iets waar Christelle Dabos trouwens kundig in lijkt te zijn. Ze slaagt erin om de lezer zo ver te krijgen niemand te vertrouwen, ieder personage lijkt op een gegeven moment wel achterliggende bedoelingen te hebben, zelf de soms hilarische tante van Ophelia.

Op zich gebeurt er niet erg veel in de grote meerderheid van ditboek. Ophelia is verhuisd naar de ark Pool, maar zit daar heel de tijd opgesloten in een groot buitenverblijf. Veel kan er dus ook niet gebeuren, maar doordat je samen met Ophelia de wereld op de Pool ontdekt, verveelt dat toch niet echt. Pas in de laatste hoofdstukken begint de spanning op te komen. Wanneer het dan ook echt spannend wordt, eindigt het boek jammer genoeg.

Gelukkig kwam het tweede deel in deze reeks recent uit en kan ik onmiddellijk beginnen in het vervolg om te weten te komen hoe het verder gaat. De IJzige verloofde is een vernieuwend young adultboek dat het eens over een compleet andere boeg gooit en het zeker waard is om eens op te pakken.