Beter en volwassener dan Throne of Glass

Na de avonturen van Celaena in Throne of Glass, is het haar gelukt om de kampioen van de koning te kunnen worden. Die job is, zoals ze verwacht had, helemaal geen droombaantje en ze walgt van elke nieuwe opdracht die de koning haar geeft. Het is dan ook niet verrassend dat de kampioen van de koning helemaal niet trouw aan de kroon blijkt te zijn en haar eigen agenda heeft. Er blijken overigens nog meer verschrikkelijke en duistere praktijken aan de gang te zijn dan Celaena al vermoedde en alles en iedereen komt in gevaar. Uiteindelijk is het aan Celaena om te ontdekken wie ze kan vertrouwen en voor wie ze uiteindelijk zal moeten vechten.

Net als in boek één zorgt Sarah J. Maas dat de lezer gaat twijfelen wie nu de grote slechterik in het boek is. Dat de koning een vijand is, is erg duidelijk, maar er is nog meer gaande. Wie zijn de andere slechteriken en wie kan Celaena vertrouwen. Samen met Celaena komt de lezer daar gaandeweg achter en het is erg moeilijk om correcte voorspellingen te maken. Uiteindelijk klopten mijn meeste vermoedens wel, maar Sarah J. Maas is er toch in geslaagd om mij te doen twijfelen.

Dat ik zo twijfelde kwam onder andere door de vele onverwachte wendingen die het verhaal neemt. Zo is er bijvoorbeeld de situatie met Nehemia, waar ik nog steeds een traantje voor moet wegpinken. Ze was mijn favoriete personage en ik was net als Nehemia in alle staten. Ook het einde deed verrassen. Je vraagt je als lezer na de onthulling van Celaena af of Chaol niet de grootst mogelijke fout ooit heeft gemaakt.

Dit tweede deel voelde veel volwassener dan het eerste deel. Waar Throne of Glass echt nog young adult was, neigt dit tweede deel al meer naar new adult. In boek één is Celaena duidelijk op zoek naar zichzelf. Ook in dit tweede deel doet ze dat nog, maar is die zoektocht veel minder prominent aanwezig dan in het voorgaande boek. Ook de onderwerpen die aangehaald worden zoals verraad en de politieke intriges voelen veel volwassener aan dan het ‘spelletje’ waarin Celaena in deel één verzeild was.

Waar in deel één de magie een onduidelijk gegeven was, blijft de lezer ook hier nog wat op zijn honger zitten. Magie is al wat meer aanwezig en begint meer vorm te krijgen, maar blijft toch nog steeds een redelijk vaag gegeven. Dat komt doordat de personages, en in het bijzonder Dorian en Celaena, zelf nog het fijne ervan moeten leren en je als lezer niet meer weet dan de personages. Na het einde van dit tweede deel, vermoed ik echter dat deel drie meer duidelijkheid zal brengen over de magie in de wereld van Celaena en co.

Wie deel één leuk vond, zal zeker ook genieten van dit tweede deel en zal na het lezen hiervan niet kunnen wachten om aan deel drie te beginnen. Spanning, een vleugje romantiek, verraad en een heleboel emoties maken dat dit een boek is dat niet zo makkelijk neer te leggen is.