Een geromantiseerde geschiedenisles

In het geheim van Silvermoor leren we Tommy kennen, een jongen de opgroeit in een mijnstreek. In het begin van het verhaal is hij 12 jaar, de leeftijd waarop hij de school moet verlaten en de overstap naar mijnwerker moet maken. Tommy ziet dat echter niet zitten. Hij is er zeker van dat er meer in het leven is voor hem dan enkel werken in de donkere en krappe mijngangen. Niemand in zijn naaste omgeving begrijpt hem echter. Tot hij Josie leert kennen, een meisje uit een ander mijndorpje in de omgeving. Al snel ontwikkelen de twee een onvergetelijke vriendschap die de rode draad vormt in het verhaal. Samen leren ze enkele onvergetelijke vrienden kennen en maken ze het een en het ander mee.

Het geheim van Silvermoor las ongelooflijk makkelijk voor mij. Tracy Rees hanteert een makkelijke schrijfstijl die ervoor zorgt dat je makkelijk in het verhaal gezogen wordt. Ook het feit dat de hoofdstukken kort zijn, maakt dat dit verhaal vlot leest. De scènes die zich ondergronds afspelen, benamen me elke keer de adem. Ik had iedere keer het gevoel dat ook ik in de mijngangen zat en voelde me soms zelfs benauwd. Niet alleen die scènes, maar ook de omschrijving van het leven van de gemiddelde mijnwerker heeft me geraakt. Dit verhaal mag dan wel een beetje een romantisering van het mijnwerkersleven zijn, toch geeft Tracy een soms akelig echt beeld weer van de omstandigheden waarin ze leven. Die barre omstandigheden waarin de mijnwerkers leven, staan in schril contrast met de personen van adel die ook een rol spelen in dit boek.

Als lezer word je meegesleept in het verhaal van Josie en Tommy. Pas achteraf, toen ik het boek even had laten bezinken, besefte ik hoe geromantiseerd dit verhaal is. Tommy’s verhaal, waarin hij zijn droom najaagt en het mijnwerkersleven ontloopt, zal wel de droom van elke jonge mijnwerker geweest zijn. Maar ik vraag me af in hoeverre deze droom ooit uitgekomen kan zijn voor een jonge mijnwerker. Vooral de vele steun die hij daarin krijgt van de plaatselijke adel, kwam voor mij erg onrealistisch over. Voor Josie en haar avonturen geldt overigens hetzelfde.

Tot slot stel ik me toch ook vragen bij de titel van dit boek. In heel het verhaal komt er namelijk geen enkel ‘geheim van Silvermoor’ voor. Natuurlijk is er sprake van een groot geheim, maar dat geheim heeft in eerste instantie niets te maken met Silvermoor. De titel werkte dus een beetje verwarrend en ik heb me lang afgevraagd of ik dat ‘geheim van Silvermoor’ misschien over het hoofd had gezien bij het lezen van dit verhaal.

Al bij al is ‘Het geheim van Silvermoor’ absoluut een aanrader. Er wordt een duidelijk beeld gegeven van de moeilijke omstandigheden waarin de mijnwerkers werken en leven, maar het boek voelt ondanks dat niet zwaar aan. In de essentie gaat dit verhaal over dromen, hoop en je dromen najagen, wat toch altijd een prachtig onderwerp is!