Originele take op Belle en het Beest

Met dit boek waagt Bridgid Kemmerer zich aan een hertelling van het immens populaire sprookje van Belle en het Beest. In dit boek is het Beest geen afzichtelijk beest, maar een vervloekte prins: Prins Rhen. Bij herbeleeft de herfst van zijn achttiende levensjaar steeds opnieuw. Op het einde van die herfst verandert hij elke keer weer in een verschrikkelijk bloeddorstig monster. Om ervoor te zorgen dat dat stopt, moet er een meisje verliefd op hem worden. Eerst dacht hij dat dat niet moeilijk zou zijn, maar 327 herfsten later is hij minder optimistisch. Zijn laatste hoop is Harper Lacy, die tot overmaat van ramp slechts per ongeluk in zijn wereld terecht komt.

Ik heb absoluut een zwak voor sprookjes en dus ook voor hertellingen van sprookjes. Belle en het Beest is ook een van mijn favoriete sprookjes ooit. (Geef toe, iedereen droomt toch van die bibliotheek?) Ik had dan ook hoge verwachtingen toen ik dit boek vastnam. Dat het ook nog eens overal op Bookstagram, Booktok en Booltuke erg populair is, maakte me alleen nog nieuwsgieriger. Ergens was ik dus bang dat dit boek niet aan mijn verwachtingen zou voldoen, maar achteraf gezien was die angst nergens voor nodig. Dit boek wist me achterover te blazen.

Een hertelling heeft altijd de neiging om erg voorspelbaar te zijn: je kent het sprookje en weet dus ook wat er in de hertelling zal gebeuren. Toch weet Bridgid Kemmerer dit probleem te voorkomen. Natuurlijk gebeurt er nog steeds hetzelfde als in Belle en het Beest en weet je dus ook hoe het zal eindigen, maar door veel extra details en extra verhaallijnen uit te werken, weet ze er toch een wending aan te geven.

Ook de personages zijn erg aangenaam om over te lezen. Allemaal hebben ze hun tekortkomingen. Zo is de prins soms iets te zelfzeker en weet hij iets te goed hoe hij een vrouw moet verlijden waardoor hij soms wat gemaakt overkomt. Harper lijdt aan cerebrale parese en dat wordt meerdere keren duidelijk aangehaald. Ondanks dat staat ze toch stevig in haar schoenen en laat ze niet met zich sollen. Dat ze ook niet de meest ideale gezinssituatie heeft, verklaart gedeeltelijk waardoor deze jongedame haar mannetje kan staan.

Tot slot verdient Blossom Books, de uitgeverij, ook een dik compliment. Een Vloek zo Eenzaam is verreweg het prachtigste boek in mijn boekenkast. De harde cover met geweldig design en folie is adembenemend en ook de afbeelding op de binnenkant, die gemaakt is door Till and Dill, is ongelooflijk mooi.

Ondanks het enigszins te verwachten einde, ben ik meerdere keren verbaasd geweest hij het lezen van dit boek. Ik werd meegesleept naar Sinteldaal, de wereld van prins Rhen en werd stiekem een beetje verliefd op de zelfstandige en dappere Harper. Ik durf nu zelfs al te zeggen dat dit misschien wel het beste boek is dat ik dit jaar zal lezen. Dat het vervolg ondertussen in het Nederlands is verschenen, maakt me dan ook immens blij, al vraag ik me wel af of dat zo goed kan zijn als dit eerste deel.