Soms te bizar voor woorden!

De Italiaanse auteur Niccolò Ammaniti houdt van het donkere, eenzame en dit vermengt hij met de ironie van de paradox. Wie reeds een boek heeft gelezen van de bestseller auteur kan dit beamen. Ook in zijn debuut kieuwen zijn ironie, eenzaamheid, het buitenissige bouwstenen van het plot.

*Marco woont tussen de aquariums, zijn eigen hol. Hij lijdt aan longkanker en weigert enige hulp of chemo. Terwijl hij door de straten van Rome struint en zich half lam drinkt, kijkt hij meer en meer de dood in de ogen. Dan krijgt hij een brief uit Indië van de oude Margaret Damien. Deze vrouw vraagt of Marco de grootste aquarium kan bouwen van New Delhi. Nog niet aangekomen raakt Marc verzeild in de meest ongeloofwaardige situaties.

Het plot is soms te bizar voor woorden, toch weet de auteur de lezer mee te nemen op een snelle trip. Als lezer ben je deels afwachtend en deels nieuwsgierig naar de richting van het verhaal. Chaotisch en soms flitsend lees je situaties waar het hoofdpersonage – niet altijd even vriendelijk – in terecht komt. Rauw, eerlijk, een tikkeltje ondeugend beschrijft de pen van Ammaniti de postieve en negatieve handelingen van Marco. Het hoofdkarakter spreekt de lezer aan, soms vragend al overschrijdt hij met momenten enige beleefdheidsvorm. Ammanti maakt tijdssprongen in de toekomst zonder het verhaal aan te vullen, daar het plot soms alle kanten uitgaat past deze structuur bij het verhaal. De droge humor en sarcasme zal een lach op je gezicht toveren of laten gniffelen.