Moeilijk en lastig leesbaar boek

‘Alexandra’s Reis’ van auteur M. Terveel heeft zes verhaallijnen, die zich afspelen in het najaar van 2014, en de hoofdpersonen in vier van deze verhaallijnen hebben enkele maanden eerder deelgenomen aan een meerdaagse schrijfcursus in Flevoland. De vijfde verhaallijn heeft als hoofdpersoon de Maltese Adjunct-Commissaris Glorma Vitale die op Malta het onderzoek naar twee moorden leidt en een Libische connectie vermoedt. Een connectie die in de zesde verhaallijn aan bod komt.

De reis van Alexandra, ingegeven door haar deelname aan de schrijfcursus, is niet alleen een fysieke reis door verschillende landen, maar, misschien nog wel veel belangrijker, ook een mentale reis. Door haar uitgebreide emailwisseling met de uiterst manipulatieve Martijn, die ze ontmoet heeft tijdens de schrijfcursus, verandert haar kijk op de wereld van vandaag en de visie op wat zij altijd als vaststaand gegeven heeft aangenomen, voorgoed. Als zij tijdens haar reis India aandoet, wordt ze vergezeld door de ambitieuze journaliste Maya, met desastreuse gevolgen, waardoor haar wereld nog meer op zijn kop wordt gezet. Door alle gebeurtenissen moet de mysterieuze Martijn, de manipulator pur sang, uiteindelijk onderduiken om uit handen te blijven van zowel Europol als de Libische connectie.

Ondanks dat auteur M. Terveel (pseudoniem) zeker niet slecht schrijft is het een lastig boek om te lezen. Zeker als je er met de verkeerde verwachting instapt en denkt een thriller te gaan lezen. Want ‘Alexandra’s Reis’ is dat nl. in het geheel niet. Het is eerder faction met een hele grote rol voor allerlei geloofskwesties. En als je daar niet bovenmatig in bent geïnteresseerd is het lastig om je gedachten erbij te houden. De verschillende verhaallijnen, die ieder hun eigen chronologische volgorde hebben, maar zich allemaal in een ander tijdsbestek afspelen, zijn door het vele heen en weer springen lastig te volgen. De beschrijving van de ellenlange emailwisseling tussen Martijn en Alexandra die vele pagina’s beslaat is gewoon teveel en te langdradig, zeker als de materie je niet echt boeit. Zoals gezegd is de schrijfstijl zeker niet slecht. De verhaallijn van Glorma Vitale is bijvoorbeeld vlot en vloeiend geschreven en leest prettig weg, Het is ook knap hoe hij met name Martijn neerzet als een ontzettend irritant, betweterig persoon, waar je tijdens het lezen gewoon echt een hekel aan krijgt. Hij krijgt het dus wel voor elkaar, dat ondanks dat het boek niet echt boeit, om een emotie bij de lezer op te roepen.

De lezers die geïnteresseerd zijn in wereldpolitiek en geloofskwesties doet de auteur met ‘Alexandra’s Reis’ wellicht een groot plezier. Maar voor ieder ander is het waarschijnlijk geen boek dat hoge ogen gooit.