Fijne feelgood over een bijzondere vriendschap

Voor haar derde roman, De yogaclub van Orange Blossom House, heeft de Australische Sophie Green gekozen voor Queensland als locatie in het jaar 1993. Hoewel de titel anders doet vermoeden speelt de yogaclub als zodanig maar een bescheiden rol. De hoofdrol is weggelegd voor vier totaal verschillende en tot de verbeelding sprekende vrouwen: Grace Maud, Patricia en Dorothy. Zo op het eerste gezicht lijken ze totaal niets met elkaar gemeen te hebben. De 74-jarige Grace Maud is gescheiden en eigenaar van een suikerrietplantage waarvan ze het beheer heeft overgedragen aan haar zoon Tom. Patricia is rond de veertig, vrijgezel en lerares. Ze heeft haar eigen dromen opgegeven en is als mantelzorger weer bij haar ouders gaan inwonen. Dorothy is rond de dertig en heeft samen met haar man Frederick een eetcafé. Haar grote wens is om na een aantal miskramen ooit moeder te worden. De rol van yogalerares Sandrine als personage is klein. Zij fungeert met haar yogalessen en de leer achter de yoga als rustpunt voor de vrouwen waarbij ze elkaar leren kennen en vriendschap sluiten maar meer nog met zichzelf worden geconfronteerd. Als je zelf yoga beoefent herken je de verschillende posities die voorbijkomen en de wijze waarop Sandrine ervoor zorgt om via die posities rust in lichaam en geest te brengen. Het plezier dat yoga kan geven, weet Green prima over te brengen zonder dat het op enig moment zweverig wordt.

Het is opvallend dat Green telkens dezelfde opbouw kiest voor haar boeken. Haar personages zijn steevast vrouwen in verschillende leeftijden, die aan de vooravond van een keerpunt in hun leven staan, vriendschap sluiten en een ontwikkeling doormaken. Gedurende een korte periode trekt de auteur je hun leven in op het moment dat haar personages het het moeilijkst hebben en geeft ze je een intiem kijkje in hun leven. Zodra ze een nieuwe weg zijn ingeslagen, laat Green ze hun leven zonder toeschouwers voortzetten en moet je als lezer noodgedwongen afscheid nemen. Gevolg hiervan is wel een nogal abrupt einde van het boek, omdat je niet op alle open eindjes antwoord krijgt. Ook dit is kenmerkend voor Greens boeken. Dat kan ook gezegd worden van de opdeling van het verhaal in verschillende delen aan de hand van de seizoenen. Elk deel start met een paar typerende feitjes uit die tijd, onder andere over welke films er draaiden, bijzondere sportprestaties en muzikale hits, die in een keer het tijdsbeeld neerzetten.

Door het wisselende perspectief leer je de personages van meerdere kanten kennen. Waar ik me in een eerder boek van Green wezenloos irriteerde aan sommige personages, had ik daar nu totaal geen last van. Ik vond alle drie de vrouwen leuk en ook Sandrine als yogalerares was herkenbaar. Grace Maud vond ik in het begin nogal nors, onvriendelijk en rechtlijnig. Maar door de yogalessen en de vriendschap met Dorothy en Patricia, begint ze open te staan voor nieuwe ideeën. Patricia is een lieve vrouw, die door haar broers en zus finaal in de steek wordt gelaten. Te erg voor woorden hoe die haar laten opdraaien voor de zorg van haar vader en demente moeder, terwijl ze er ook nog een fulltimebaan bij heeft. De vriendschap zorgt er ook bij haar dat ze stappen neemt om haar situatie te verbeteren. Piekeraarster Dorothy ziet vooral veel beren op de weg en haar angst dat ze nooit moeder zal worden na meerdere miskramen beheerst haar leven. De steun die ze van Patricia en Maud krijgt, helpt haar om haar angsten de baas te blijven. Het is mooi om te lezen dat de vriendschap en de wetenschap dat ze er niet alleen voor staan hen sterker maakt.

Ik ben blij dat ik, na de teleurstellende leeservaring van haar tweede roman, De yogaclub van Orange Blossom House een kans heb gegeven. Met dit verhaal en de aansprekende personages heeft ze me weer volledig weten te overtuigen.