Ontgoochelend kijkje in het leven van de stedelijke, hippe middenklasse

In Dode bloemen leven forever, het debuut van de Vlaamse Ringo Gomez-Jorge, beschouwt hij zijn leven als lifestylejournalist. En daarbij neemt hij geen blad voor de mond als hij de stedelijke, hippe middenklasse, waartoe hij zelf behoort, op de korrel neemt, zonder op enig moment zichzelf te besparen. Sterker nog, hij stelt zich uiterst kwetsbaar op door open over zijn angstaanvallen, depressies en bijna uitzichtloze bestaan te schrijven achter zijn formicatafel in de keuken. De tekst op de achterflap waarin staat dat de schrijver met veel humor angst, luiheid en escapisme zonder franjes neersabelt zet je een beetje op het verkeerde been. Verwacht geen boek dat je doet bulderen van het lachen. Het is eerder subtiel aanwezig in de wat cynische beschouwingen waarmee hij zijn omgeving observeert. Zijn schrijfstijl is gemakkelijk leesbaar, maar de opbouw nodigt niet uit om het boek achter elkaar uit te lezen. Door de korte hoofdstukken die geen onderling verband lijken te hebben, is het boek gemakkelijk weg te leggen en tussendoor op te pakken als je even iets niet te doen hebt. Het leest als een dagboek waarin staat beschreven hoe hij zijn dagen doorbrengt, waarin Gomez-Jorge, misschien onvermijdelijk, te veel in herhaling valt. Soms viert de lamlendigheid hoogtij terwijl hij zich op andere momenten snuivend en losbandig in het nachtleven stort of terugkijkt op zijn niet al te gelukkige jeugd. Terugkerende thema’s zijn de angstaanvallen die hem verlammen en de depressie die hem steeds verder in een neerwaartse spiraal trekt. Maar ook het consumentisme waar hij zich als lid van de stedelijke, hippe middenklasse aan schuldig maakt speelt een grote rol in het verhaal en de dwang om mee te hollen in die ratrace of erbij te blijven horen. Als tegenhanger van dit laatste fungeert zijn vriend Ruben, die het consumentisme de rug toekeert en kiest voor een sober bestaan in Japan. Het grappige is dat Ruben ongewild door zijn manier van leven opnieuw een stijlicoon wordt. Het opent in ieder geval wel de ogen van Gomez-Jorge waardoor hij zichzelf een schop onder zijn kont geeft om ook zijn leven een positieve draai te geven. Dode bloemen leven forever is geen gemakkelijk boek om te lezen en niet iedereen zal gecharmeerd zijn van zijn soms cynische, sarcastische beschouwingen en woordgebruik waarbij hij zichzelf overigens geen moment spaart. Juist deze kwetsbare opstelling, die als een rode draad door het boek loopt, maakt het boek veel meer dan een gemakkelijk schoppen tegen de stedelijke, hippe middenklasse. Het geeft vooral een bijna ontgoochelend kijkje in zijn eigen leven.