Advertentie
    Helma Koot Hebban Recensent

Han Peeters heeft met Het laatste testament een lijvig epos geschreven, waarin de eerste drie delen van de serie De Laatste Profeet zijn samengevoegd. En hiermee is het verhaal nog lang niet af, want Peeters heeft nog negen delen voor ons in petto.

In deze eerste drie delen maken we kennis met Emile van Straten, die nadat hij contact heeft gemaakt met buitenaards leven via de god Kronos, als een ware Messias wereldwijd de niet-religieuze leer van het Osisme introduceert via het OgenOOtschap. Het Osisme zorgt er met simpele oplossingen voor dat honger, armoe, geweld en ongelijkheid voor altijd tot het verleden behoren. Ondanks dat de wereldbevolking de leer omarmt probeert het kwaad alsnog te zegevieren. Het is aan Emile en zijn OgenOOtschap om dat een halt toe te roepen. Han Peeters schetst hiermee een wereldbeeld dat tot de verbeelding spreekt. Het Osisme en de inmenging van de goden is de basis voor alle drie de boeken. Het eerste deel draait vooral om Emile en zijn vriendin Jenny. In het tweede deel neemt hun zoon OrlandO het stokje over en in het derde deel volgen we de kolonisten op de planeet Gliese, die daar het Osisme ten uitvoer brengen. Ook in het tweede en derde deel laat het kwaad van zich spreken, met zeker in het begin van het tweede deel een paar gruwelijke passages.

Het verhaal is niet aan een specifiek genre te koppelen, omdat het van alles wat heeft: SF, fantasy, spanning, mystiek en liefde. De opbouw van het verhaal is wisselend. Sommige delen worden vol vaart verteld, terwijl op andere momenten uitgebreid wordt stilgestaan bij technische theorieën en toelichtingen, waardoor je het gevoel hebt dat je midden in een college bent beland. Het gaf mij het gevoel dat de auteur een platform zocht om zijn ideeën over een nieuw wereldbeeld, het Osisme, te verkondigen en de personages louter een bijproduct waren om dat te vertellen. Hierdoor bleven voor mij de personages vlak en onvoldoende uitgewerkt en kwamen ze niet echt tot leven. Ook het einde van elk deel, waarin Han Peeters toewerkt naar een spannende apotheose waarin hij me wel het verhaal introk, wordt in een paar regels tot een goed einde gebracht door Goddelijke interventie. Dit zorgt ervoor dat je lichtelijk verbouwereerd achterblijft.

Ondanks dat het verhaal interessant en vermakelijk is door de combinatie van al die verschillende genres, bleef ik moeite houden met de schrijfstijl. De soms staccato zinnen en grote lappen theoretische teksten spraken me minder aan. Dat neemt niet weg dat het verhaal me intrigeert en ik wil weten hoe het verhaal verder gaat. Vooral het derde deel, dat zich afspeelt op de planeet Gliese, vraagt om een vervolg. Dus hoewel ik niet heel erg positief ben, ben ik vast van plan de resterende negen delen die Han Peeters nog moet schrijven, te gaan lezen. Vooralsnog blijf ik voor mijn waardering helaas op 2** steken.

Reacties op: Intrigerend verhaal dat niet voldoende overtuigt

18
Het laatste testament - Han Peeters
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners