‘Kill your darlings’ letterlijk genomen

In Het tango algoritme, het derde boek van Heleen van den Hoven, deelt wiskundelerares Emmy haar huis met Grace en Graces zestienjarige dochter Florence. Emmy is dol op het dansen van de tango en als haar danspartner ermee stop besluit ze, aangemoedigd door haar huisgenoten, via een datingapp een nieuwe danspartner te zoeken. Dat gaat niet van harte, want Emmy doet er alles aan om haar privacy te waarborgen en probeert zo min mogelijk sporen op het internet achter te laten. Hierdoor probeert ze te voorkomen dat haar geheime alter ego onder wiens naam ze onder andere misstanden en misbruik van persoonlijke gegevens aan de kaak stelt, wordt ontdekt. Als Florence zonder dat Emmy dat weet persoonlijke zaken toevoegt op Emmy’s profiel lijkt de jacht op Emmy geopend om haar de mond te snoeren. Van den Hoven heeft een beeldende en prettig lezende schrijfstijl met soms bloemrijke taal en mooie metaforen. Het verhaal wordt in korte hoofdstukken vanuit een veelvoud van perspectieven verteld. Toch blijft het overzichtelijk doordat de naam van de verteller boven het hoofdstuk staat. Zo leer je de personages kennen vanuit hun eigen gedachten, maar ook vanuit het gezichtspunt van de andere ik-personen. Dat laatste geldt ook voor de personages die geen eigen stem in het verhaal hebben. Iedereen heeft zijn eigen geheimen en al dan niet terechte redenen om hun doen en laten te verdedigen of goed te praten. Het verhaal verloopt grotendeels chronologisch, maar soms wordt eenzelfde situatie vanuit verschillende gezichtspunten bekeken, zodat je als lezer over bredere informatie beschikt dan de personages. Desondanks word je veelvuldig op het verkeerde been gezet door meerdere plottwists waardoor het verhaal opeens weer een totaal andere wending krijgt. Ondanks het in korte hoofdstukken snel heen en weer springen tussen de personages is de opbouw rustig en gedegen. De tango, die als een rode draad door het verhaal loopt, brengt passie en de logica van wiskunde en algoritmes bij elkaar. Het tempo van de gebeurtenissen gaat hand ik hand met de manier waarop de tango wordt gedanst: soms snel, soms gas terugnemend om daarna alles te geven en uiteindelijk los te laten. De spanning loopt gestaag op en eindigt in een verrassende en emotionele ontknoping die ik totaal niet had zien aankomen en me bijna in shock achterliet. Het tango algoritme is misschien geen nagelbijtend spannende thriller, maar zeker een goed in elkaar zittende spannende roman die eindigt als een pageturner en die als je het boek dichtslaat je nog even laat nadenken over de sporen die je zelf achterlaat op het internet.