Wat niet deert

Recensie van:

Wat niet deert

Hoever zou jij gaan om je familie te beschermen?

Auteur:

Nicolet Steemers werd geboren in Hengelo (O), studeerde gitaar aan het Twents Conservatorium en belandde via het vertalen van toneelstukken en de journalistiek in het schrijversvak.
Ze brak door met het boek Zachte heelmeesters, waarin een moeder vermoedt dat haar tienerdochter ernstig gemanipuleerd wordt. Vervolgens verschenen de spannende romans Lichtval en Tweedracht.
Zachte heelmeesters en Lichtval werden beide ook in Duitsland gepubliceerd.

Tevens schreef Steemers enkele luisterseries voor Storytel, waarvan Ellen Holms-privédetective inmiddels in zes talen vertaald is.

Net verschenen bij Uitgeverij Volt - Singel Uitgeverijen: Wat niet deert.

Wijze van lezen:

Ebook gewonnen voor de Hebban Discussie pagina in ruil voor deelname aan de discussie en mijn recensie.

Uitgeverij: Volt

Genre: psychologische thriller

Cover:

Een zwarte achtergrond. Een huisje met rieten dak in de bossen.

Donkergele letters van de titel completeren het beeld.

Mooi, door de donkere kleuren onheilspellend maar ook mysterieus. Nieuwsgierig makend naar her verhaal.

Flaptekst:

Spannende, je bij de keel grijpende maar ook mysterieuze tekst. Die me nog meer uitdaagt om het verhaal te lezen.

Mooi tekstgedeelte:

Pagina 7/8:

‘Niet het doel, maar de weg ernaartoe is belangrijk.’ Een flard uit een gesprek op de autoradio, een vrouw heeft besloten het roer om te gooien. Ze vertelt over haar voorbereidingen voor wat ze een pelgrimage noemt, naar Santiago de Compostella. En hoe ze zich erop verheugt ook de moeilijke momenten ‘te tackelen’.  Moeilijke momenten?
Ik kijk naar Philip, die met één hand de auto bestuurt en zijn andere arm om de hoofdsteun van Susan heeft geslagen. Dan werp ik een blik op mijn ingezakte vader naast me op de achterbank. Moeilijke momenten, daarvoor hoef je niet helemaal naar Spanje. Je kunt ook met je bemoeizuchtige broer, je halfzachte schoonzus en je verwarde vader naar de Achterhoek afreizen om daar de herfstvakantie door te brengen op de laatste plek op aarde waar je zou willen zijn. Philip heeft gezegd dat Ruud ook komt, sterker nog, het idee om na al die jaren bij elkaar te kruipen in ons verwaarloosde vakantiehuis schijnt zelfs van hem afkomstig te zijn. Het dak van de schuur moet worden gerepareerd, er is een boom omgewaaid.'
‘Welke boom?’ vroeg ik, toen Philip me vertelde dat hij onze oudste broer had gesproken. Hij had geen idee. ‘Is het de eik links of die uit de krachten gegroeide kerstboom aan de achterkant van de schuur?’
‘Ik weet het niet, Manon. We zullen het wel zien.’
‘Maar heeft Ruud dan niet gezegd…’
Verbaasd had Philip me aangekeken en pas toen realiseerde ik me dat ik schreeuwde. ‘Laat maar,’ mompelde ik, om er nog aan toe te voegen: ‘Wat deed Ruud daar eigenlijk?’
‘Hij moest in de Achterhoek zijn voor een opdracht, en is even langs het huis gereden.’

Kinderversje spin Agaath

Voor mij metaforisch, droevig en refererend aan dit verhaal.

‘In dit web woonde spin Agaath, zij hing hier aan een zijden draad. Groots en meeslepend wilde zij leven, ze was her beu om alleen maar te weven….

Toen ze net klaarstond, koffers inde hand, verscheen er ineens een opgerolde krant. Agaath kreeg een klap en belandde terstond

Morsdood onder haar web op de grond. Zo werd zij een les voor andere spinnen:

nooit aan een groots, meeslepend leven beginnen.

Het verhaal:

Een verwaarloosd vakantiehuisje. Een gebroken gezin. En een ontdekking die hun leven voor altijd zal veranderen.
Dertien jaar na de plotselinge verdwijning van hun moeder brengen drie volwassen kinderen en hun verwarde, aan geheugenverlies lijdende vader de herfstvakantie door in de Achterhoek. Het plan is om te inventariseren wat er moet gebeuren met het verwaarloosde familiebezit, een zomerhuis in de buurt van de Leemputten bij Groenlo. De plek roept bij alle gezinsleden herinneringen op, en daar zit niet iedereen op te wachten.
Al snel wordt duidelijk hoe funest het verdwijnen van de moeder is geweest voor de onderlinge verhoudingen binnen het gezin; met het vorderen van de vakantie nemen de spanningen toe. Ieder heeft zo zijn eigen idee over wat er destijds is gebeurd. Is het altijd beter om de waarheid te kennen, of kunnen sommige dingen beter verborgen blijven?

Mijn leesbeleving:

Een verhaal met spanning, duisternis, mysterie. Veel cragen in mijn hoofd. De continue drang die maakt dat ik door wil blijven lezen. Als het verhaal uit is laat ik alles op me inwerken.

De personages vind ik gaandeweg het verhaal groeien. Je leert ze steeds beter kennen. Het woordgebruik is ook prachtig. Het gemis van de moeder, de continue overpeinzingen waar ze is gebleven. Gepaard gaande met woede, verdriet en zorgen. Zeer triest dat de vader door een herseninfarct zo van de wereld is, eigenlijk nog maar een schim van de man die hij was.

Ik zag continu mijn opa voor me die hetzelfde had. In zijn ogen las ik vaak dat hij wat wilde vertellen maar dat het niet meer lukte. Dat frustreerde hem enorm. Daardoor had hij veel stemmingswisselingen. Dan weer een lieve man, bijna kleine jongen, en dan weer een zeer driftige onhandelbare man.

Zelf heb ik Niet Aangeboren Hersenletsel; vaak heb ik moeite om op woorden te komen. Ik kon me goed in die vader verplaatsen. Daarnaast heb ik concentratieverlies, ben ik altijd moe en het korte termijn geheugen is slecht.

Dat de hoofdstukken de namen van personages dragen vind ik sterk gedaan. Dat het in de ikvorm is maakt dat het allemaal nog harder bij mij binnenkomt. De onderlinge verhoudingen tussen broers en zusje zijn mooi verwoord.

Het verhaal bezit een bepaald soort humor. Om de lucht te klaren, om de waarheid niet onder ogen te hoeven komen of om een pijnlijke situatie hanteerbaarder te maken.

Met veel humor bedoel ik niet dat het een aaneenschakeling van lachen is. Het zijn meer zeer tragische en cynische observeringen van de diverse personen in dit boek om een gebeurtenis of persoon te beschrijven.

De plot is verrassend. Deze zag ik niet aankomen. Alle losse draadjes komen erin samen. De epiloog is een welkome toevoeging en afsluiting.

Mijn mening:

Ik geef 5 sterren.

Opbouw, gedetailleerde personages die gaandeweg het verhaal groeien, de intens beeldende schrijfstijl en ikvorm, de geloofwaardigheid, de diepgang in onderlinge dialogen en observeringen, de vergankelijkheid van het leven hetzij door ziekte of ouderdom, de machteloosheid die murw maakt of juist woedend echt mooi gebracht. De plot zag ik niet aankomen. De epiloog vond ik een welkome en alles verklarende uitleg.

Ik ben fan. In de toekomst wil ik meer van Nicolet Steemers lezen.