Feel good, coming of age en guilty pleasure

Ik schrik wel van die titel. Kom daar later op terug.
Voor de zoveelste keer herlezen en nu maar eens op de favorietenlijst gezet.
Centraal in dit boek staat natuurlijk Simon. Maar alle belangrijke mensen in zijn leven spelen eveneens een grote rol.
Simon heeft gitzwart haar, donkere ogen en een getinte huid. Toch woont hij in een gewoon Zweeds gezin, een arbeidersgezin.
We schrijven Göteborg, in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog. We volgen Simon van kort na zijn geboorte tot in zijn volwassenheid.
Moeder Karin en vader Erik wonen met hun zoon bij de monding van de Göta Älv, de Göta rivier. Een brede monding bezaaid met veel rotseilandjes en een grillige kust met mooie zandbaaitjes. Ik ben er vaak geweest en het is er prachtig. Met de tram vanuit het centrum van de stad. Aan het einde maken de tramrails een lus en dan gaat het weer stadwaarts. Ik zie het allemaal nog zo voor me. Fredriksson is geboren in Göteborg en dat merk je aan alles. Ze kent de stad van binnen en van buiten. Omdat ik er zelf ook gewoond heb, is het een feest der herkenning.
Op de middelbare school leert Simon Isak kennen. Een joodse jongen. Beiden worden gepest om hun uiterlijk. Antisemitisme is een groeiend kwaad in die jaren. Isak woont met zijn vader in een sjiek pand. Moeder is opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. De vader, Ruben, heeft meerdere gerenommeerde boekhandels en is een welgesteld man.
De jongens worden dikke vrienden en de beide gezinnen raken intens met elkaar vervlochten. We volgen hen door de jaren heen, de oorlogsjaren, waarin Zweden neutraal bleef en de jaren erna waarin de armoede verdween en de stad groeide. De jongens gaan in militaire dienst, kiezen een beroep, krijgen een relatie, gaan trouwen en Isak krijgt kinderen. Heel gewoon maar de schrijfster heeft het talent om de hoofdpersonen heel dichtbij de lezer te brengen. Je raakt al snel betrokken en leeft mee met alle voor- en tegenspoed.
Hoewel er genoeg problemen voorbij komen maakt Fredriksson er toch een smeuïg verhaal van. Het leest lekker weg.

Dus ja, die titel klopt precies al zou ik het natuurlijk nooit zo zeggen. Het boek geeft mij een uiterst behaaglijk gevoel, het opgroeien van de jongens is leuk om te lezen, gewoon, heel onderhoudend. Het is geen literair hoogstandje maar mijn heimelijke genoegen.
Fredriksson heeft nogal wat pretenties en bedrijft veel psychologie van de kouwe grond. Er komen nogal wat stereotypen voorbij en veel nuance zit er niet in. De mensen zijn goed of niet. Er zit niet veel tussenin. Toch stoorde het me niet. Ik vergeef het Marianne allemaal.