Smaakt naar meer

Alexander McCall Smith is een Schots jurist en auteur die vooral series schrijft, waarvan The Number One Ladies Detective Agency de bekendste is. Hij is een zeer productief schrijver, die naast de tientallen boeken in series ook een aantal op zichzelf staande romans heeft geschreven.

The second worst restaurant in France is het tweede deel van een serie over Paul Steward, een kok die schrijft over eten. Het eerste deel heet My Italian Bulldozer, maar hoef je zeker niet gelezen te hebben om dit boek te kunnen begrijpen.
Aan het begin van het bezoek is Paul in Edinburgh, waar hij zich aan de taak heeft gezet een nieuw boek te schrijven: The Philosophy of Food. De omstandigheden zijn echter niet ideaal, onder andere doordat de katten van zijn vriendin bij hem zijn ingetrokken en hem het werken onmogelijk maken. Het werk wil niet vlotten en daarom gaat hij in op het aanbod van zijn bijzondere nicht Chloë, om samen een tijd op het Franse platteland te logeren en daar aan zijn boek te werken. Eenmaal in Frankrijk leert Paul een verzameling kleurrijke figuren kennen en raakt hij betrokken bij allerlei verwikkelingen binnen de dorpsgemeenschap, waaronder het waardeloze maar enige restaurant dat het dorp rijk is. Ondertussen blijft hij proberen zijn boek te schrijven en te filosoferen over eten.

McCall Smith geeft een levendige beschrijving van het Franse platteland en de mensen die het bevolken. De tekst staat bol van de innerlijke monologen waarin Paul zijn medemens, de bijzondere gebeurtenissen en zijn eigen rol daarin overpeinst. Je leert de karakters daardoor goed kennen en vat makkelijk sympathie voor ze op. Wat er gebeurt kan meer of minder spectaculair zijn, het houdt door deze manier van schrijven altijd de menselijke maat. Het is verfrissend eens een feel-good (want in die categorie hoort het wel thuis) te lezen zonder romantische verwikkelingen, maar mét filosofie.
McCall Smith heeft oog voor veelzeggende details en voor onderlinge verhoudingen en schrijft met mildheid en ironie over de menselijke zwakheden. Hij gunt zijn karakters hun successen en vergeeft hen hun fouten, waardoor het geheel vriendelijk en sympathiek aandoet. De overdenkingen van Paul plaatsen de op zich soms onbeduidende situaties en gesprekken in een breder licht: hoe steken wij mensen in elkaar, hoe zijn we met elkaar verbonden en hoe willen we met elkaar omgaan. MacCall Smith krijgt het voor elkaar te grossieren in filosofische en morele bespiegelingen en toch luchtig en humoristisch te blijven. Kortom: een heerlijke feel-good zonder clichés en met stof tot nadenken die smaakt naar meer. Van mij mag ook Paul Steward een eigen serie krijgen.