Teleurstellende poging

Nele Neuhaus is een Duitse schrijfster die veel succes geboekt heeft met verschillende thrillers. Voor Zomer van de waarheid koos zij voor een andere vorm, de roman, daartoe aangetrokken door de grotere vrijheid die een auteur volgens haar heeft in dit genre.
Het is helaas teleurstellend om te zien wat Neuhaus met die vrijheid gedaan heeft. Het verhaal wordt rechttoe rechtaan verteld, er zitten geen verrassingen of interessante wendingen in, karakters zijn ééndimensionaal en ontwikkelen zich niet, het verhaal kent geen echte spanningsboog en het staat bol van de clichés.
De jonge Sheridan is geadopteerd door een vreselijk nare pleegmoeder die op karikaturale wijze wordt neergezet. De rest van het boek wordt bevolkt door een hele ploeg mannen die in twee categorieën in te delen is: de schurken en de ridders. Behalve de kwaadaardigheden van haar pleegmoeder, moet Sheridan zich dus nog meer geweld en narigheid laten welgevallen van gemene schurken, waarna ze telkens gered wordt door een ridder. Een herhaling van zetten die uitmondt in een voorspelbare- maar ietwat hysterische - ontknoping waarbij een familiegeheim onthuld wordt dat al vele hoofdstukken daarvoor bekend was.
Daar tussendoor loopt dan nog het thema van Sheridans seksuele ontwikkeling, dat ongeloofwaardige scènes oplevert die de verhaallijn onderbreken in plaats van hem te ondersteunen.
Nele Neuhaus schijnt geweldige thrillers te schrijven. Ik hoop dat ze dat gauw weer doen gaat.