De lezer in limbo, of het schimmenrijk der recensenten

Winnaar van de Man Booker Prize 2017. George Saunders’ verrassend originele roman, die door een koor aan stemmen wordt verteld, is een opwindende navorsing van dood, rouw en wat het leven voor je in petto heeft. Thebookerprizes.com

George Saunders heeft de Man Booker Prize voor zijn roman Lincoln in the Bardo gewonnen – en is daarmee de tweede schrijver uit de Verenigde Staten die die prijs van £50,000 voor fictie mee naar huis neemt. De jury loofde het "buitengewoon originele" boek en noemde het "zeer ontroerend". Rebecca Jones, BBC

Het boek waar het mij het meest aan deed denken was het boek 'Lincoln in de bardo' van George Saunders. Angele Steentjes, leesclub De zeven manen van Maali Almeida

Voor een magisch realistisch boek zou ik Lincoln in de Bardo tippen. Echt een geweldig boek! Karin Marcellina, leesclub De zeven manen van Maali Almeida

Pirayaani heeft het boek Lincoln in de bardo op de plank wil ik lezen gezet. Hebban website

Uw bestelling Lincoln in de bardo wordt morgen bezorgd tussen 13.15 en 15.15 uur. TPG Post, elektronische post

Pirayaani heeft een boek op de plank ben ik aan het lezen gezet. Hebban website

Wat een vreemd boek. Ik was totaal niet voorbereid en begreep er dan ook niets van, nadat ik de eerste 15 pagina's gelezen had. Elise Kleuskens, Hebban recensie

Lincoln in de bardo is een verduiveld lastig boek om in thuis te geraken. Jan Koster, Hebban recensie

Dit boek roept in het begin tegenzin in je op – het heeft een tamelijk merkwaardige titel en als je de eerste bladzijden hebt gelezen weet je eigenlijk niet wat er aan de hand is. Het kan je sterk het gevoel geven dat wil afhaken, maar hou vol want het is niet alleen zeer ontroerend, maar ook erg grappig. Rebecca Jones, BBC

Dit is een boek dat je moet liggen. Thea, Hebban recensie

Lincoln in de bardo heeft zo’n innovatieve structuur: citaten uit geschiedenisboeken, passages die als een toneelstuk lezen en innerlijke monologen die afzonderlijke miniaturen zijn. Tyler Moss , Writer's Digest magazine

De vorm zit de inhoud in de weg. Christian Deterink, Hebban recensie

Tijdens het lezen van déze roman dringt de compositie zich echter voortdurend op de voorgrond. Daardoor komt het verhaal te zeer in de schaduw te staan. Martin Overheul, Hebban recensie

De citaten lezen absoluut niet lekker, omdat het niet echt een doorlopend verhaal is op die manier. Elise Kleuskens, Hebban recensie

Met die werkwijze, die een veelheid van stemmen combineert met citaten uit historische bronnen, heeft Saunders volgens mij de valkuil van de kakofonie niet helemaal kunnen ontwijken. Dirk De Schutter, De Reactor

Je móet de hele voorstelling uitzitten! Eus Wijnhoven, Hebben recensie

Ik wilde geen historische roman schrijven. Ik wilde niet dat de lezer zou denken, aha, hij gaat het verhaal van Lincoln die het graf bezoekt uitmelken. De truc was een manier te bedenken om de boel wat op te schudden. George Saunders, interview door Alden Mudge, Bookpage.com

Ik was echt bang dat het onderwerp Lincoln ertoe zou leiden dat het boek wat stijfjes en 19e eeuws zou worden. Eerder had ik geprobeerd een boek in de vorm van een voorstelling te schrijven en had dit weggelegd, maar toen ik dat idee verbond met het Lincoln idee raakte ik plotseling opgewonden. George Saunders, interview door Tyler Moss , Writer's Digest magazine

De gele franje, gouden kwastjes en passementen konden de somberheid van dat vorstelijke decor niet verlichten, maar herinnerden bezoekers er juist aan dat duisternis en dood ook prinsen kon treffen. Epstein, op. cit.

Saunders voert de geesten op als is het ’t script van een toneelspel. Drie van hen spelen een hoofdrol in dit geestenrijk: Roger Bevins (een homofiel die zelfmoord heeft gepleegd), Hans Vollman (een drukker die is overleden toen er een houten plafondbalk op zijn hoofd landde) en dominee Everly Thomas (hij is zich van geen kwaad bewust en begrijpt niet van wat voor schanddaden hij wordt beschuldigd). Eus Wijnhoven, Hebban recensie

Was het mijn (onbegrensde!) hoogmoed om te menen dat ik mij, toen ik dáár (ingeperkt door geest en lichaam) leefde ooit ook maar enige voorstelling zou kunnen maken van wat híér zou plaatsvinden? De eerwaarde Everly Thomas

De dolende geesten op Oak Hill Cemetery zijn niet in staat om te aanvaarden dat ze dood zijn. Met eindeloos eufemisme omschrijven ze de staat waarin ze verkeren. Zo noemen de geesten hun doodskist niet ‘coffin’ maar ‘sickbox’; voortreffelijk vertaald naar ‘krankenkist’. Jos Kunze, Hebban recensie

Dood, zei de jongen. Mensen, we zijn dood! Roger Bevins III

Zijn jongen was verdwenen, zijn jongen was heengegaan. Hans Vollman

De rode lijn is de ziekte, dood en bijzetting van het zoontje en de verdwazing, verwarring en onbegrip van Lincoln, de vader. JufAssie, Hebban recensie

Een met veel humor en empathie geschreven ontroerend verhaal over rouw, loslaten en acceptatie. Umberto, Hebban recensie

Over het niet kunnen accepteren van je eigen dood. Marjolein, Hebban recensie

Allen gaan onder iets gebukt en daarom moet eenieder doen wat in zijn vermogen ligt om de last diergenen met wie men in aanraking komt te verlichten. Eenieders diepste kern bestond uit lijden, uit ons onvermijdelijke einde, en de vele verliezen die we op weg naar dat einde moeten ondergaan. Hans Vollman

Wat misschien nog wel het meest fascineert aan Lincoln in de bardo, is hoe Saunders zijn schimmen laat intreden in andere personages, bijvoorbeeld in president Lincoln. Hij komt zelf niet rechtstreeks aan het woord, maar telkens ontmoeten we hem via anderen: via historische getuigen of via schimmen uit de bardo. En zo is Saunders’ roman ook een meta-roman, waarin voortdurend gebeurt wat lezers ook doen: zich inleven, letterlijk, in een ander. Maurice Hoogendoorn Nederlands Dagblad

Ik ben jaren in de ban is geweest van het verhaal: hoe de behandelende geneesheer de ziekte van Willie verkeerd inschat en de jongen aan de koorts bezwijkt, terwijl de president en zijn vrouw voor vele tientallen gasten in Het Witte Huis een groot feest geven; hoe de ouders kapot zijn van verdriet en door wroeging worden verteerd omdat ze het feest niet hadden afgelast; hoe de vader het graf van zijn zoon op het kerkhof van Georgetown bezoekt, in de crypte afdaalt en er bittere tranen huilt… George Saunders in een interview op de National Public Radio

Lincoln in de bardo is fenomenaal goed. Een boek van uitzonderlijke klasse! Jan Koster, Hebban recensie

De druk van Lincoln’s verdriet is zo groot dat de komische noten slechts als een afleiding voelen. Een afleiding die steeds meer irritatie opriep. Jos Kunze, Hebban recensie

Saunders fantasie en vertelkunst zijn welhaast ongeëvenaard, maar ik kan mij niet zomaar scharen achter de sterrenregen en het ballenfestijn dat Lincoln in de bardo ten deel valt. Wiebren Rijkeboer, Tzum

Ik kan je beloven dat je nog nooit een boek als dit hebt gelezen. Het is volkomen origineel. Rebecca Jones, BBC

Pirayaani schrijft De lezer in limbo, of het schimmenrijk der recensenten, over Lincoln in de bardo - George Saunders. Hebban recensie

Vertalingen van recensies en interviews door pirayaani.