Het zware Wolvenkoorts blijft steken in oppervlakkigheid

Wolvenkoorts had meeslepender gekund maar is toch de moeite waard vanwege de treffende sfeertekening van een Zweeds dorpje en de innemende innerlijke wereld van de oude jagermeester Ulf, die een keerpunt in zijn leven bereikt als hij een wolf recht in de ogen kijkt. Dat klinkt als een sentimentele tranentrekker, maar Kerstin Ekman laat haar verhaal niet ontsporen.

De ontmoeting met de wolf confronteert Ulf met zijn verleden en zijn overtuigingen. De wolf wekt in het dorpje zowel bewondering als onrust op. Als de spanningen oplopen stelt de dorpsgemeenschap Ulfs loyaliteit, rechtvaardigheidsgevoel en vergevingsgezindheid op de proef.

Bijzonder geslaagd is hoe dicht je bij Ulf komt. Zijn terugblik op het leven, zijn twijfels, zijn worstelingen en zijn fascinatie voor de wolf zijn authentiek en doorleefd.

Met motieven die er te dik bovenop liggen overtuigt Ekman nochtans te weinig. De repetitieve, filosofisch bedoelde mijmeringen van Ulf zijn weinig prangend en te oppervlakkig, waardoor het verhaal eerder zwaar dan meeslepend wordt. Verder komen de stereotype nevenpersonages nauwelijks tot leven. Wolvenkoorts blijft daardoor steken in oppervlakkigheid.

Van iemand die als grande dame van de Zweedse literatuur wordt aangemerkt, mag een rijkere schrijfstijl met langere zinnen worden verwacht. Is een zin als “Inga was naar de keuken gegaan en het begon weer naar koffie te ruiken” het beste waartoe Ekman in staat is? Bovendien voelt het door de afstandelijke toon alsof het emotionele zwaartepunt in het verhaal krachtiger had gekund.

Ondanks zinnen zoals “Nooit zou ik hierover aan iemand kunnen vertellen” en “Er had er daar eentje gestaan” heeft Janny Middelbeek-Oortgiesen voor haar vertaling de Amy van Markenprijs ontvangen.

Wolvenkoorts is een gelaagde roman over ouder worden, verbondenheid en de kwetsbare balans tussen mens en natuur. Een sfeervol tussendoortje voor liefhebbers van natuur en trage verhalen.