Sommige geheimen kunnen beter begraven blijven

Imogene Grayson vindt op een dag het lichaam van haar zus Hazel op zolder. Ze is vastbesloten de politie te helpen met het vinden van de dader. Daarom gaat ze werken in de munitiefabriek in haar woonplaats, Mill Creek in Wisconsin. Haar droom om in de beautysalon in Hollywood te werken zet ze opzij. Maar haar bemoeienis met de zaak wordt niet gewaardeerd. Langzaam maar zeker raakt het onderzoek in de vergetelheid…
Zeventig jaar later gaat Aggie Dunkirk tijdelijk bij haar excentrieke grootmoeder wonen. Ze heeft een baan gevonden als secretaresse bij de plaatselijke begraafplaats, dat door een overstroming vernield is. Daar moet ze samenwerken met een raadselachtige archeoloog. Samen ontdekken ze een misdaad die sommigen koste wat kost verborgen willen houden. Zelfs als dat betekent dat Aggie uit de weg moet worden geruimd.

De kamer met de gesloten deur speelt zich af in 1946 en het heden. De cover van het boek laat een begraafplaats zien met een weglopende vrouw. Dat maakte mij wel nieuwsgierig naar het verhaal. Het boek heeft geen lange hoofdstukken en leest fijn. De afwisseling tussen de verhaallij nen van Imogene en Aggie maakt het boek spannend, en tot het einde blijft het onduidelijk wie Hazel heeft vermoord. De toon van het verhaal wordt afgewisseld door de karaktereigenschappen van Imogene en Aggie. Ze hebben onder andere hetzelfde gevoel voor humor.“Vergeving” en “Liefde” zijn voor mij de kernwoorden van dit boek.

Jaimie Jo Wright woont in Wisconsin. Haar boek “De kamer met de gesloten deur” is de eerste roman van haar die in het Nederlands verschijnt.