Een echte verhalenverteller

Ik ben zeer onder de indruk van deze verhalenbundel uit 1960. DE 6 verhalen spelen in Amerika; in den vreemde. Gijsen is echt een verhalenverteller; altijd in de ik- persoon schrijft hij alsof hij herinneringen ophaalt die hij wil vertellen. In de verhalen worden verschillende anekdotes op een geheel natuurlijke manier aan elkaar gesmeed. De taal is enigszins plechtstatig en licht ironisch, maar probeert in eenvoud veel te zeggen. Je voelt dat Gijsen wars is van overdrijving en modieuze tendensen of quasi diepzinnigheden of complexe vertelstructuren. Het leven is geen complex mysterie, maar is niet veel dieper dan wat we waarnemen en is daarmee al enerverend genoeg. Een verdriet is er gewoon en elk mens heeft recht op zijn eigen verdriet, zonder dat daar een reden voor hoeft te zijn. Hij geeft blijk van eenvoudige wijsheid en observaties die ook nu nog herkenbaar zijn. In een van de verhalen beleeft hij samen met 4 Amerikanen in de wasruimte van de nachttrein een geweldig samenzijn met veel drank, gesprekken en plezier. De trein krijgt echter een ongeluk waarbij ze allemaal omkomen, behalve de ik-persoon.
Het verhaal eindigt als volgt en werpt daarmee zijn licht vooruit naar onze tijd:
-- Ik weet ook dat ik nergens ter wereld een nacht zoals die welke de treinramp van Andersville, Virginia, voorafging, had kunnen doorbrengen. In het gezelschap van 4 simpele mensen die niet, zoals Europeanen, zich verschansen achter hun sociaal fatsoen, maar die zoals alle Amerikanen, de behoefte gevoelden te zeggen wat hun op het hart lag en die zich niet schaamden dat dit tenslotte zo eenvoudig en onbeduidend was. “ De eenvoudige mensen”, zei Abraham Lincoln, “ de Heer moet van ze houden, hij heeft er zoveel gemaakt”. ---