Lezersrecensie
Zwervend en klussend door het leven.
De schrijver die in Honger koortsachtig redenerend, ronddoolde in de stad zien we nu weer terug in zijn zwerftocht door de bossen en langs boerderijen. Hij kent de wereld van de gegoede intellectuele klasse, maar heeft ervoor gekozen om een zwervend bestaan te leiden en klusjes voor deze en gene op te knappen.
In dit tweede deel van de Zwervertrilogie keert hij terug naar de omgeving waar hij in het eerste deel - onder de Herfstster - ook verbleef, alleen is hij nu een stuk ouder. Hij wordt weer ingehuurd op het landgoed van kapitein Falkenberg en zijn mooie vrouw Louise. Daar gaat hij flink aan de slag: het huis binnen en buiten schilderen, waterleiding aanleggen, op het land werken etcetera.
Zijn werk op het landgoed geeft hem de gelegenheid om goed te observeren wat er allemaal gebeurt met de kapitein en zijn vrouw, want daar gaat van alles mis in hun relatie, zeker als tot overmaat van ramp Louise zwanger blijkt te zijn en het twijfelachtig is dat de kapitein de vader is. De bijbehorende dramatische taferelen worden bijna als een toneelstuk voor de ogen van de knechten en meiden van het landgoed opgevoerd.
De ik- figuur observeert dit alles en probeert te begrijpen wat er gebeurt en wordt daarin zeker beïnvloed door het feit dat hijzelf ook een oogje op Louise heeft.
De stijl is uniek en voelt heel modern aan. Hamsun schrijft in korte, eenvoudige zinnen die soms bijna kinderlijk lijken, maar dat klopt heel goed bij het primaire aardse leven dat hij beschrijft. Wat mij betreft sijpelt er in die eenvoudige, kalme zinnen veel onnadrukkelijke wijsheid door.
Deze stijl heeft hij doorgetrokken in zijn latere roman Hoe het groeide waar hij de Nobel prijs voor kreeg.
Zeker; de ik-figuur denkt heel veel na over wat hij allemaal ziet gebeuren, maar dat zijn eerder intuïtieve gedachten die altijd dichtbij zijn hart blijven en hij zal zeker niet de wereld proberen te begrijpen door intellectuele gedachtenspinsels en zegt : “ God verhoede me dat ik ooit wijs wordt”. Liever zwerft hij over de heuvels en door de bossen om daar con sordino ( gedempt) over te vertellen.
In dit tweede deel van de Zwervertrilogie keert hij terug naar de omgeving waar hij in het eerste deel - onder de Herfstster - ook verbleef, alleen is hij nu een stuk ouder. Hij wordt weer ingehuurd op het landgoed van kapitein Falkenberg en zijn mooie vrouw Louise. Daar gaat hij flink aan de slag: het huis binnen en buiten schilderen, waterleiding aanleggen, op het land werken etcetera.
Zijn werk op het landgoed geeft hem de gelegenheid om goed te observeren wat er allemaal gebeurt met de kapitein en zijn vrouw, want daar gaat van alles mis in hun relatie, zeker als tot overmaat van ramp Louise zwanger blijkt te zijn en het twijfelachtig is dat de kapitein de vader is. De bijbehorende dramatische taferelen worden bijna als een toneelstuk voor de ogen van de knechten en meiden van het landgoed opgevoerd.
De ik- figuur observeert dit alles en probeert te begrijpen wat er gebeurt en wordt daarin zeker beïnvloed door het feit dat hijzelf ook een oogje op Louise heeft.
De stijl is uniek en voelt heel modern aan. Hamsun schrijft in korte, eenvoudige zinnen die soms bijna kinderlijk lijken, maar dat klopt heel goed bij het primaire aardse leven dat hij beschrijft. Wat mij betreft sijpelt er in die eenvoudige, kalme zinnen veel onnadrukkelijke wijsheid door.
Deze stijl heeft hij doorgetrokken in zijn latere roman Hoe het groeide waar hij de Nobel prijs voor kreeg.
Zeker; de ik-figuur denkt heel veel na over wat hij allemaal ziet gebeuren, maar dat zijn eerder intuïtieve gedachten die altijd dichtbij zijn hart blijven en hij zal zeker niet de wereld proberen te begrijpen door intellectuele gedachtenspinsels en zegt : “ God verhoede me dat ik ooit wijs wordt”. Liever zwerft hij over de heuvels en door de bossen om daar con sordino ( gedempt) over te vertellen.
1
Reageer op deze recensie
