Over de schoonheid en vergankelijkheid van de eerste liefde.

Dit is het verhaal van Vladimir Petrovitsj, die voor vrienden een verhaal in een schrift vastlegt over zijn eerste liefde.
Over zijn liefde voor het meisje Zinaida, die een zijvleugel bewoont van het zomerhuis van Vladimirs familie.
Het verhaal speelt begin 19e eeuw in de zomer.Zij is 21, hij is 16 en hij ziet haar voor het eerst in de tuin over de schutting. Ze is geraffineerd, alle mannen vallen voor haar en dat weet ze en dat benoemt ze ook gewoon.
Bijna elke dag komen een aantal bewonderaars, inclusief Vladimir, bij elkaar in de zijvleugel om samen met Zinaida te zijn en onder haar leiding plezier te maken en spelletjes te spelen.
Op zeker moment verandert Zainida en wordt ze afwezig en bedrukt. Vladimir weet dan, nu is ze echt verliefd op een ander. In dit geval blijkt dit zijn eigen(....) te zijn, wat we eigenlijk als lezer al lang zien aankomen. Die relatie kan niet serieus doorgaan maar lijkt op de achtergrond toch nog wat door te sudderen ( tegen het eind van het verhaal zie we door de ogen van Vladimir op afstand een geheime ontmoeting van zijn (....) met Zinaida, waarbij duidelijk is dat er serieuze gevoelens spelen, maar we weten niet wat er aan de hand is).

Het verhaal is in een heel zuivere taal geschreven, de gevoelens van de jongeling, van euforisch tot triest, raken diep, maar blijven ook de schoonheid hebben van de eerste overrompelende gevoelens.
Niets is zo zuiver en meeslepend als die eerste gevoelens en later in het leven begrijp je dat dat het mooiste is dat je overkomen is, maar tegelijk zie je langzamerhand de tragedie in de levens van de mensen sluipen.