Zwerftocht van een anti intellectuele grijsaard

Deze roman is het derde deel van de Zwerverstriologie.
In de eerste twee delen zwerft de schrijver rond om her en der te werken om in zijn levensonderhoud te voorzien en laat zich daar kennen als een noest werkende klusjesman en landbouw knecht.

De schrijver doolt in dit derde deel als grijsaard - met blijkbaar genoeg geld - rond tussen dorpen, steden en bossen, en verblijft een tijdje in een armzalig sanatorium in de bergen, dat een uitgelezen plek is voor observaties en intriges gezien de eigenaardige mensen die hier langskomen. Het is eigenlijk hetzelfde idee als Thomas Mann's Toverberg, met een essentieel verschil, namelijk dat Hamsun een notoire anti-intellectueel is en zich afzet tegen schoolse kennis en ingewikkelde redeneringen.
Net als in de eerdere delen is er sprake van een vrouw, waar hij verliefd op is, maar die uiteraard onbereikbaar blijft. Hoewel het nauwelijks uitgesproken wordt, merk je dat het gevoel voor deze vrouw eigenlijk de drijvende kracht achter zijn zwerftochten is.
Het is een uiterst merkwaardig en intrigerend boek, dat in een soort naïeve stijl is geschreven, vergelijkbaar met de naïeve kunststijl in de beeldende kunst, heel eenvoudig en aards en soms met onnavolgbare kronkels.
Dit deel is wat beschouwender dan de eerdere delen en de schrijver richt zich ook tot de lezer om hem - op een laatdunkende toon - te waarschuwen voor de intelligentsia en de culturele elite en te pleiten voor het eenvoudige leven in de natuur en op het land.
Het blijft onvoorstelbaar dat Hamsun tegen alle stromingen in dit unieke boek heeft kunnen schrijven in 1912.