Hotz is uniek

Het boek Dood weermiddel is het eerste boek van Hotz waarmee hij meteen bekend werd.
Het bevat twaalf verhalen die zich afspelen in een tijdspanne vanaf 1900 tot en met de tweede wereldoorlog.
De verhalen zijn zowel naar inhoud als stijl zeer origineel en roepen een vreemde, weemoedige atmosfeer op. Thema's zijn bijvoorbeeld de bouw van een fortificatie, de organisatie van een show met een vliegtuigje of een wedstrijd tussen twee stoomtrams. Aan die thema's knoopt hij dan allerlei intriges vast (familieverwikkelingen, giftige man-vrouw verhoudingen, gedrag in tijden van oorlog, ouder worden en relaties op het werk).
Hotz heeft een heel knoestige stijl, waarmee ik bedoel dat het geen soepele zinnen zijn, maar juist ontregelende zinnen, met onverwachte wendingen, een stokkend ritme en veel betekenis in een paar woorden. Hij heeft de neiging om je vanaf het begin te laten zoeken naar de clou van het verhaal en langzamerhand gedurende het verhaal helderheid te laten ontstaan.
De verhalen ademen een weemoedige sfeer van een tijd die voorbij is. De verwikkelingen worden onderkoeld en liefdevol beschreven en worden vanzelf een beetje vreemd en vermakelijk als verteld door een trieste clown, maar altijd met vanzelfsprekend respect voor de mensen.
Het zijn die zinnen met dat afwijkende ritme, de vreemde originele thema's, de weemoed, de lichte triestheid, de rake droge observaties die niet worden versluierd door ideologie, die voor mij Hotz tot een meesterlijke verteller maken, die zijn gelijke niet heeft.