Niet overtuigend en saai

Het boek kent een heel origineel en vervreemdend gegeven. Orlando wordt als jongen geboren in de zestiende eeuw en blijft tot in de negentiende eeuw in leven en verandert intussen in een vrouw.
Orlando is van zeer aanzienlijke afkomst en leeft in Engeland in de hoogste kringen. Na een mislukte liefde en pogingen om schrijver te worden, vertrekt hij plots als gezant naar Turkije, waar hij veel aanzien verwerft om na een tijd als vrouw terug te keren naar Engeland, waar zij zich o.a. in het mondaine stedelijke milieu van schrijvers begeeft en verder meebeweegt met de voortgang van de eeuwen en ook nog steeds vasthoudt aan de wens om schrijver te zijn.
Het boek kent de vorm van een soort biografie, wat wel aardig is omdat het de schrijver de mogelijkheid geeft om uit de vertelling te stappen en er commentaar op te geven.
De schrijfstijl is zeker niet soepel. Virginia Woolf kiest voor een schokkerige stijl met hele lange zinnen, die telkens onderbroken worden door zinnen tussen haakjes of tussen aandachtstreepjes. Deze stijl draagt zeker positief bij aan de vreemdheid van het boek, maar wordt op den duur wel erg vermoeiend.

Naar het eind toe vond ik het boek steeds saaier en ontoegankelijker worden. Er gebeurt bijna niets meer en het ontaardt in een soort monologue intérieur gevat in een voor mij steeds minder begrijpelijke brij van overdadige zinnen.
Orlando zelf gaat voor mij als persoon ook helemaal niet leven, ik voel er geen enkele betrokkenheid bij. Ze lijkt meer object van een taalspel dan een mens van vlees en bloed.
Het op zichzelf boeiende gegeven van gender verandering en verandering door de tijd heeft voor mij hier geen uitwerking gekregen die tot verassende inzichten leidt.
Samenvattend: ondanks het sterke begin heeft dit boek me niet gegrepen en vond ik er eigenlijk niks aan. Naar het eind toe riep het zelfs weerstand bij me op en vroeg ik me af of Virginia Woolf niet bezig was om expres mijn uithoudingsvermogen te testen, want het werd steeds onleesbaarder.