Vleug van melancholie

Arjen en ik zijn bekenden, we drinken weleens een biertje. Hij is - gelukkig - een vreemde vogel, iemand die jouw blik op de maatschappij een andere wending kan geven. Ondanks dat we elkaar kennen, ben ik kritisch op zijn werk. Twee bundels geleden schreef ik hem letterlijk wat een onzin hij had geproduceerd, wat een papierverspilling. 'Autobiografie tot op de dag van vandaag' is andere koek. Personages uit mijn verleden komen erin voor, maar ook de neutrale lezer zal zich/zijn omgeving erin herkennen. 'Autobiografie' is een prachtig kleinood, een geschrift dat je terugvoert naar jouw eigen verleden. Dat dringt op de eerste pagina al binnen:

"Toen ik een was, wilde ik twee zijn
Toen ik twee was, werd ik doorzichtig
Toen ik drie was, kwam Kirsten kijken
Toen ik vier was, voetbalde ik in de Palamedesstraat*.

Toen ik vijf was, ving ik een kikker
Toen ik zes was ,kocht ik een rol beschuit
Toen ik zeven was, sprong ik uit het raam
Toen ik acht was, had ik mijn eerste hersenschudding."

Na lezing van deze kleine bundel, die je doet terugdenken aan je eigen jeugd, zou je meer mensen een hersenschudding wensen. Mijn hemel, wat was er dan meer moois in druk verschenen!

• De straat achter ons eerste huis in Delft. Portiekwoningen, die tegenwoordig vooral bevolkt worden door nieuwe Nederlanders en oude mensen die zijn gebleven.