Een prachtige roman!

Gisteren plaatste ik een bespreking getiteld 'Een prul van een roman' over Allard Schröders roman 'Sirius'. Toch heb ik deze auteur hoog zitten, daarom bij dezen een aanbeveling voor dit prachtige boek van zijn hand.

Bij sommige boeken overvalt je na enkele hoofdstukken het gevoel dat je dit boek kent, terwijl je het nog nooit hebt gelezen. Deze ervaring had ik bij 'De dode arm' en na een twintigtal pagina’s wist ik het: Ernst Elfkind Coltersteen doet me denken aan Dorbeck uit 'De donkere kamer van Damokles'. Beide mannen zijn even weinigzeggend, transparant bijna. Het leven overkomt hen en ze zijn te passief om ook maar enige sturing aan de loop der dingen te geven. Juist daardoor ben ik van beide mannen gaan houden.
Zoals altijd schrijft Schröder poëtisch, de zinnen meanderen als het water in de dode arm van de beek waaraan provinciestadje A*** is gelegen. Dode armen, in de breedste zin van het woord, spelen een gidsrol in het verhaal. Zoals Coltersteen de regie over zijn leven aan anderen laat, zo lopen ook zijn relaties. Ze zijn afstandelijk, beschouwend, en als Coltersteen uiteindelijk een ontdekking doet, blijkt dat de geschiedenis zich in familiaire kring heeft herhaald. De cirkel is gesloten.
'De dode arm' was genomineerd voor de AKO-literatuurprijs. Naast 'La Superba' was 'De dode arm' mijn favoriet. Het is een van de beste boeken die ik in 2014 heb gelezen.