Uitstekend psychologisch drama

'Idaho' is een gelaagde roman die verspringt in de tijd, regelmatig van perspectief wisselt, en tovert met de zintuigen. Vooral geur speelt een belangrijke rol. Zo herinnert de op relatief jonge leeftijd dementerende Wade zich gebeurtenissen uit het verleden aan de hand van geuren. Ook ‘in het hoofd’ van een bloedhond bevinden we ons op zeker moment, als hij June probeert op te sporen aan de hand van geuren.

Op een warme dag zijn Wade en zijn vrouw Jenny bomen aan het rooien in het bos. Jenny ontdoet ze met een bijltje van kleine takken, Wade stapelt de stammen in de truck. Dochters May (6) en June (9) vermaken zich in het bos, maar krijgen ruzie. May gaat terug naar de truck en neemt plaats op de achterbank. Ze wordt geplaagd door steekvliegen. Even later klimt Jenny op de bijrijdersstoel. Ze heeft het bijltje nog in haar handen. Alsof haar hand een eigen wil heeft, draait ze zich ineens om in haar stoel en slaat met het bijltje haar dochtertje de hersens in. Op dat moment komt June naar de auto gelopen. Als zij ziet wat er is gebeurd, vlucht ze het bos in. Nooit zal ze meer gevonden worden. De lezer weet direct wat er is gebeurd. Daar draait 'Idaho' dus niet om.

Ann komt in beeld als muzieklerares van het schooltje in Ponderosa, Idaho. Het is de school waar June sinds kort staat ingeschreven. Als Wade zijn oudste van school komt halen, vraagt hij of ze ook volwassenen pianoles wil geven. Niet veel later komt hij wekelijks na schooltijd langs om te leren spelen, iets wat zijn dochtertje May al zo goed kan.
Na de moord en de verdwijning van June, laat Wade zich ruim een half jaar niet meer zien. En dan is hij daar ineens weer. Er wordt niet gesproken over wat er is gebeurd. Na de pianoles kan Wade zijn autosleutels niet meer vinden. Ann merkt dat er iets mis is. ‘Zal ik voor je zorgen?’ vraagt ze hem. Vier maanden later zijn de twee getrouwd en trekt Ann in bij Wade, in het door naaldbomen omgeven huis op de berg bij Ponderosa.
De dementie leidt bij Wade tot gewelddadige uitbarstingen. Daarbij duwt hij Ann steevast met haar neus op de grond, tegen de tv of tegen de muur. Ze ondergaat die buien en vindt een vorm waarin ze die kan omleiden. Terwijl Wade pas vijftig is, verwoest de dementie steeds meer van zijn geheugen. En Ann? Zij zorgt voor hem, vol overgave. Ze probeert zich in te leven in wat er die bewuste dag precies is gebeurd. Niet naar het waarom van de verschrikkelijke daad, maar ze probeert zich in te leven in de vier gezinsleden, hen te doorgronden.

Enkele malen verschijnt Jenny ten tonele. Zij is veroordeeld tot dertig jaar cel. We zien hoe zij manisch probeert te boeten door middel van het reinigen van sanitaire ruimten. Na bijna twintig jaar staat zij heel voorzichtig toenadering van een medegevangene toe. Dat Ann dan al haar wereld heeft betreden, merkt ze pas op het allerlaatst.
'Idaho' is een schitterende roman!