Duister verhaal over eenzame mensen

Tobias woont samen met zijn twee jaar jongere zusje Krista in Groningen. Zij groeien op in een beklemmend gezin, waarbij moeder eens in de zoveel tijd van het ene op het andere moment verdwijnt. Een verklaring daarvoor wordt hun nooit gegeven, ook vader doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Mama heeft nu eenmaal haar vrijheid nodig. De beide ‘vuurtorens’ (vanwege hun rode haar) zoeken dan ook voornamelijk troost bij elkaar. Op zeventienjarige leeftijd pikt Krista het echter niet langer. Zij wil weten waar haar moeder is geweest en wat zij zoal heeft uitgespookt. Als moeder het dan weer zo weet te draaien alsof Krista de boosdoener is, verlaat zij de ouderlijke woning. Niet lang daarna vertrekt ook Tobias, naar het zuiden. Hij gaat studeren aan de kunstacademie. Na enkele jaren houdt Tobias het daar voor gezien. Hij kan geen enkele voldoening vinden in zijn werk. Pas wanneer hij een baantje als bestuurder van een straatveegmachine heeft bemachtigd, valt de wereld op zijn plaats. Met ‘Fernando’, de naam die zijn wagen draagt, houdt hij de stad schoon. Zijn wereld is overzichtelijk en hij denkt innerlijke rust te hebben gevonden. Die wordt in een klap ernstig verstoord als Krista zelfmoord pleegt.

Tobias probeert zich vanaf dat moment geheel voor de wereld en voor zijn eigen gevoelens af te sluiten. De eerste weken slaagt hij daar hoegenaamd in, totdat hij het geile kledingverkoopstertje Cayenne ontmoet. Met haar begint hij een heftige seksrelatie waarin hij al zijn opgekropte woede en onmacht kwijt kan. De stoere Cayenne geniet van het geweld dat daarbij te pas komt. Als er onverwacht een artikel in de regionale krant verschijnt over Tobias, een ode aan de mensen die de stad reinigen, dringt de buitenwereld zich aan hem op. Zich afsluiten lukt hem steeds minder. In eerste instantie vindt hij daar nog een uitlaatklep voor door Cayenne op steeds grovere wijze te nemen. Dat kan niet verhinderen dat hij verschijningen van Krista begint te zien wanneer hij in bed ligt. Een ruis begint zich af te tekenen in zijn oren, een geluid dat met de dag aanzwelt. Zo ook ‘het vat’ Tobias dat onvermijdelijk zal overlopen met een walgelijke daad tot gevolg.

Kraaien tellen is een duister verhaal over eenzame mensen, over lieden die hopeloos op zoek zijn naar grip op hun leven. Ook deze tweede roman van Lucas de Waard verdient een groot publiek. Als enig puntje van kritiek is de soms wat onzorgvuldige redactie.