Matige whodunnit in extremistisch Antwerps milieu

De laatste stap van de Vlaamse auteur Paul De Bruyn speelt zich af in en rond Antwerpen waar een gruwelijk verminkt lichaam wordt gevonden. Al snel wordt duidelijk dat er een link is met rassenhaat en rechtsextremisme. Het is de taak van politie-inspecteur Eric Michiels en zijn team om de moord zo snel mogelijk op te lossen om te voorkomen dat de situatie zal escaleren. In het chronologisch vertelde verhaal ontdek je samen met het politieteam alle aanwijzingen die tot de oplossing van de moord moeten gaan leiden. De opbouw is als een whodunnit waarin je steeds een verdachte kunt afstrepen als mogelijke moordenaar. Wat dat betreft zit het verhaal goed in elkaar, hoewel ik soms wel vraagtekens zette bij het hoe en waarom van bepaalde gevolgtrekkingen. Dat De Bruyn een journalistieke achtergrond heeft is terug te vinden in de wat afstandelijke schrijfstijl die eerder past bij een journalistiek achtergrondartikel waar de feiten gevolgd worden dan bij een spannende thriller. Hierdoor raakte ik niet emotioneel betrokken bij de (hoofd)personages. Ook de romantische ontwikkelingen die De Bruyn verwerkt in het verhaal zorgen daar niet voor en voegen voor mij zelfs weinig toe aan het verhaal. De hoeveelheid leden van de moordbrigade die De Bruyn met naam en toenaam opvoert zorgde er verder voor dat ik soms de bomen het bos niet meer zag. De thema’s die hij beschrijft zijn pittig en actueel: rechtsextremisme, radicalisering, rassenhaat, geweld, vooroordelen en korte lontjes. Voor wat betreft de oppervlakkige uitwerking laat De Bruyn ook hier de kans liggen om de lezer emotioneel het verhaal in te trekken. Vooral het hoe en waarom van de radicalisering van het moordslachtoffer zou interessant zijn geweest om daar dieper op in te gaan. Ondanks mijn kritiekpunten heb ik wel genoten van het verhaal. Met De laatste stap heeft De Bruyn een solide politieroman geschreven waarin de moord door het gedreven politieteam onder aanvoering van Michiels keurig wordt opgelost. De plot kent een paar verrassingen, waardoor je toch af en toe op het verkeerde been wordt gezet. Al met al dus geen vervelende leeservaring maar het had wat mij betreft allemaal iets spannender en meer ‘show not tell’ mogen zijn.