Advertentie
    Jan Stoel Hebban Recensent

Met ‘Een boodschap uit het verleden’, het tweede deel van de Ron & Geertje Trilogie, heeft auteur Ronald van Assen (1971) zichzelf overtroffen. Deze Young Adult roman is spits, vol humor, ‘tijd overschrijdend’ en met oog voor het detail geschreven. Dit deel is goed los van het eerste deel van de trilogie, ‘De acht poorten’ te lezen, maar als je het eerste deel gelezen hebt is het nu extra smullen, van de details die in deel 1 een rol speelden en nu terugkomen. Ook nu is de plaats van handeling Delft. Op de cover staat een foto van De Oude Kerk en ieder hoofdstuk begint met een passende foto, gemaakt door de auteur.

In deze roman ontmoet het verleden het heden. Door een ’reis door de tijd’ kwam Ron in het eerste deel in de 17e eeuw terecht en leerde er het boerenmeisje Geertje kennen. Aan den lijve ondervond hij wat leven in de 17e eeuw betekende. Ze waren toen zestien jaar. Ze werden verliefd, maar Ron keerde terug naar onze tijd. Inmiddels is het 2019 en woont Ron als negentienjarige bij zijn ouders. Geertje, inmiddels Geertruida geheten, heeft het in de zeventiende eeuw gemaakt en is een van de rijkste vrouwen in Delft geworden. Ze is succesvol zakenvrouw en woont in een prachtig huis aan de Oude Delft. Maar ze is niet onbesproken. Ze is namelijk niet getrouwd. Er zijn huwelijkskandidaten genoeg. Ze wil slechts één man: Ron. Ze kan hem maar niet vergeten en wil naar hem toe. Maar hoe komt ze in de 21ste eeuw? ’s Avonds komen ‘duistere figuren’ op bezoek, waaronder haar goede vriend broeder Edward. Zij slagen erin Geertruida ‘de poort naar het heden’ te laten vinden. Ze laat al haar rijkdom achter zich en komt met niets aan in de vijver van de Botanische tuin in Delft. Ze slaagt erin haar grote liefde Ron te vinden, die nog scholier is. De tijd voor hem is minder snel gegaan. Waren ze eerst leeftijdgenoten, nu schelen ze tien jaar. De ouders van Ron denken dat er een spelletje gespeeld wordt en geloven niets van het verhaal dat Geertje uit de 17de eeuw komt. Ron en Geertje krijgen vijf dagen de tijd om het tegendeel te bewijzen. Gaat ze dat lukken is de centrale vraag in het verhaal?

Ronald van Assen heeft een sterk verhaal geschreven. Door de ogen van iemand uit de zeventiende eeuw beziet hij onze maatschappij. Hij weet die verwondering prachtig te verwoorden en vol fantasie: gestapelde huizen (flats), koetsen zonder paarden (auto’s), meisjes met hoofddoeken (“dat zijn vast dienstmeisjes”), een rechthoekig ding met wieltjes en een lange slurf (stofzuiger) en alle dingen die wij zo gewoon vinden. Het schrijfplezier spat ervan af. Maar er zit ook diepgang in zijn verhaal. Geertje: “De vooruitgang is misschien wel mooi en handig. De mensen worden er wel ongeduldiger door.” Zelfs kritiek op onze maatschappij komt aan de orde: gezondheidsinstellingen zouden nooit om geld verlegen moeten zitten en niemand zou gebrek moeten hebben omdat alles eerlijk verdeeld is.

In een soepele, toegankelijke stijl met goedlopende dialogen ontwikkelt zich het avontuurlijke verhaal. Van Assen weet op natuurlijke wijze het Delft van nu te beschrijven en te vergelijken met het Delft uit de zeventiende eeuw. Hij gebruikt daarvoor een zoektocht die Geertje en Ron door Delft leiden. Het verhaal bevat wendingen waardoor de lezer op een ander spoor gebracht wordt. Dit deel is volwassener dan het eerste deel uit de trilogie. Logisch omdat de hoofdpersonages nu ook wat ouder zijn en wat rijper in het leven staan.

Van Assen speelt met de tijd. Alles kan in zijn boeken, maar hij weet zijn ongebreidelde fantasie om te zetten in een verhaal dat staat als een huis. Zo schrijft hij zichzelf in het verhaal. Als Geertje op zoek gaat naar Ron ontmoet ze de ouders van de schrijver, die verbijsterd zijn een figuur uit diens verhaal ‘De acht poorten’ te ontmoeten. Ze bellen Ronald. Die zegt dat Ron aan het Frisoplein woont en dat hij met zijn ouders in de achtertuin zit.

“Dat is het voordeel als je zelf het verhaal schrijft. Laat me weten hoe je avontuur afloopt. Dan kan ik daar een nieuw boek over schrijven.”

Nog zo’n leuke verwijzing is dat de vader van Ron een boek van Johan Klein Haneveld leest, een schrijver die bij dezelfde uitgeverij publiceert als Ronald van Assen. En wie het werk van Van Assen kent komt zelfs het hoofdpersonage uit zijn boek Jelena, de onbekende held tegen. Er valt in dit boek dus op allerlei niveaus te genieten.

De ontknoping is verrassend, fantasievol. Typisch Ronald van Assen. En het motto van Henry Bataille voor in het boek slaat de spijker op zijn kop: “Het verleden is niet achter ons, zoals men denkt, maar voor ons. De schaduw van wat was, werpt zich voor ons: wat dood is, bestaat nog en gaat voor ons uit.”
Het is nu uitkijken naar ‘Het gevaar van het water’, het derde deel uit de trilogie, dat voor 2021 gepland staat.


Reacties op: Verrassend, fantasievol en tijd overschrijdend

7
Een boodschap uit het verleden - Ronald van Assen
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners
E-book prijsvergelijker