Lezersrecensie
Stemmen en gezichten
Ditlevsen, Tove
De gezichten; roman/ Tove Ditlevsen; uit het Deens vertaald door Lammie Post-Oostenbrink, eerste druk,j anuari 2022.- Das Mag Uitgevers. 183 pagina's.
Oorspronkelijke titel: Ansigterne: Tove Ditlevsen & Hasselbach, cop.1968.
Ditlevsen schreef met deze roman een zich langzaam aan ontwikkelende psychotische stoornis. Ditlevsen was zelf enkele malen opgenomen binnen de psychiatrie. Ze heeft dus kunnen putten uit eigen ervaring. Niettemin is niet iedere psychiatrische patiënt natuurlijk in staat tot zo'n genuanceerde en gevoelvolle blik met precieze verwoording. Ik was onder de indruk van haar vermogen om een ervaring die zo ingrijpend is in een mensenleven, een brein dat op hol slaat, toch met enige afstand te kunnen beschrijven. Van het proces er naartoe, de langzame verstoringen van het dagelijkse leven tot en met het onmiskenbare in medische zin. In deze beschrijving is er geen weerstand tegen opname bij degene die de psychose ervaart. Dat versnelt in deze beschrijving ook het genezingsproces. Hoe eerder behandeling mogelijk is, hoe eerder mogelijke stabilisatie.
Heel mooi en duidelijk, deze beschrijving van iemand die door verregaande argwaan bedreigende stemmen gaat horen! Stemmen uit het eigen brein afkomstig, die juist degenen die het dichtst bij staan vertegenwoordigen. Zo wordt het leven onhoudbaar gevaarlijk. Tove, het personage, hoort stemmen en ziet gezichten door de roosters in de isoleer waar ze zit opgesloten. Die geven instructies en uiten dreigementen, bezigen taal die onheilspellend is. Na haar genezing verdwijnen die tot haar opluchting naar de achtergrond. Het is bekend dat mensen met schizofrenie/psychose vaak persoonlijke boodschappen denken op te vangen via het buizenstelsel in huis, de tv of door de waterkraan.
Erg goed en adequaat in woorden gevat, deze breinontsporing.
De gezichten; roman/ Tove Ditlevsen; uit het Deens vertaald door Lammie Post-Oostenbrink, eerste druk,j anuari 2022.- Das Mag Uitgevers. 183 pagina's.
Oorspronkelijke titel: Ansigterne: Tove Ditlevsen & Hasselbach, cop.1968.
Ditlevsen schreef met deze roman een zich langzaam aan ontwikkelende psychotische stoornis. Ditlevsen was zelf enkele malen opgenomen binnen de psychiatrie. Ze heeft dus kunnen putten uit eigen ervaring. Niettemin is niet iedere psychiatrische patiënt natuurlijk in staat tot zo'n genuanceerde en gevoelvolle blik met precieze verwoording. Ik was onder de indruk van haar vermogen om een ervaring die zo ingrijpend is in een mensenleven, een brein dat op hol slaat, toch met enige afstand te kunnen beschrijven. Van het proces er naartoe, de langzame verstoringen van het dagelijkse leven tot en met het onmiskenbare in medische zin. In deze beschrijving is er geen weerstand tegen opname bij degene die de psychose ervaart. Dat versnelt in deze beschrijving ook het genezingsproces. Hoe eerder behandeling mogelijk is, hoe eerder mogelijke stabilisatie.
Heel mooi en duidelijk, deze beschrijving van iemand die door verregaande argwaan bedreigende stemmen gaat horen! Stemmen uit het eigen brein afkomstig, die juist degenen die het dichtst bij staan vertegenwoordigen. Zo wordt het leven onhoudbaar gevaarlijk. Tove, het personage, hoort stemmen en ziet gezichten door de roosters in de isoleer waar ze zit opgesloten. Die geven instructies en uiten dreigementen, bezigen taal die onheilspellend is. Na haar genezing verdwijnen die tot haar opluchting naar de achtergrond. Het is bekend dat mensen met schizofrenie/psychose vaak persoonlijke boodschappen denken op te vangen via het buizenstelsel in huis, de tv of door de waterkraan.
Erg goed en adequaat in woorden gevat, deze breinontsporing.
1
Reageer op deze recensie
