Lezersrecensie
Intelligent en positief
Forna, Aminatta
De paradox van geluk/Aminatta Forna; vertaald door Aleid van Eekelen-Benders en Mariella Duindam.- : nieuw Amsterdam, <2018>.-b415 pagina's; 21 cm.
Vertaling van: Happiness.- London: Bloomsbury Publishing, 2018.
ISBN 978 90 468 2387 3
Aminatta Forna (1964)werd in Glasgow geboren, maar woont in Londen. Haar vader werd in 1975
in Sierra Leone, zijn land van herkomst, geëxecuteerd wegens vermeend landverraad. Forna werkt als programmamaker voor de BBC en schrijft succesvolle romans. Ze woonde als kind ook in Iran, Thailand en Zambia. Haar vader was arts. Over de gebeurtenissen in Sierra Leone schreef ze The devil that danced on water, haar eersteling.
De thematiek van Forna's roman vind ik mooi, het verhaal over twee volwassen mensen, hun eigen achtergrond en drive van waaruit ze leven en werken aardig uitgewerkt en de opbouw van het verhaal prikkelend genoeg om te blijven doorlezen.
Forna wisselt een chronologische verhaallijn in tien hoofdstukken, die tien dagen tijd bestrijkt in Londen. Ze laat hierin wisselend de twee stemmen horen. Er zijn dus twee even belangrijke hoofdpersonen. Tussen die chronologie in vertelt ze over het verleden van de twee, gedateerd boven de cursieve stukken. De vrouw heeft een gezinsachtergrond in Massachusetts, waar zij bioloog werd en zich specialiseerde in de observaties van de coyote´s in het gebied.. Het huwelijk van de man was in Accra, zijn werk als traumapsychiater in oorlogsgebieden in Irak en Sierra Leone. Het huwelijk van de vrouw stelt niet meer iets voor.
Beide mensen zijn gewend hun eigen plan te trekken, hun leven op de rails te houden en zich te verbinden met anderen, de vrouw vooral met dieren. Ze gaat vaak hardlopen en surveilleert 's nachts, op zoek naar de in de stad levende vossen, die ze in kaart wil brengen. Vooral de verbinding die zij aangaat met straatvegers, portiers en ander personeel van hotels, meestal zwarten , en een pantomime kunstenaar, op zoek naar een weggelopen jongetje dat op straat zwerft, vind ik zo inspirerend. Ook hoe de man omgaat met een oud-collega en geliefde, die in het verpleeghuis langzaam doodgaat, is wonderschoon. En, wanneer hij de voordracht die hij moet houden voor een gezelschap van c ollega psychiaters, op het laatste moment wijzigt in één die tegen de conventie ingaat. Dit naar aanleiding van een op psychiatrisch defect gevoerd beoordelingsgesprek met een gerechtelijk vervolgde zwarte vrouw. Hij constateert verdriet en boosheid en rouw, maar geen PTSS. In de voordracht komt vooral de veerkracht naar voren die mensen, traumaslachtoffers, hebben en dat trauma niet automatisch beschadiging hoeft te betekenen. Forna schrijft hierover in haar dankwoord dat ze dit inzicht dankte aan het boek Veerkracht van Boris Cyrulnik over het thema.
De manier waarop Forna haar positieve ideeën integreert over psychiatrie, empathisch samenleven en de hulp en het verstand en inzicht van mensen in 'gewone' beroepen, vind ik erg opwekkend en stimulerend.
De paradox uit de titel slaat terug op het inzicht dat lijden bij leven hoort. Dat een leven waar al het lijden uit verbannen is, misschien wel gevaarlijker is dan een leven met niet te vermijden menselijk leed.
De paradox van geluk/Aminatta Forna; vertaald door Aleid van Eekelen-Benders en Mariella Duindam.- : nieuw Amsterdam, <2018>.-b415 pagina's; 21 cm.
Vertaling van: Happiness.- London: Bloomsbury Publishing, 2018.
ISBN 978 90 468 2387 3
Aminatta Forna (1964)werd in Glasgow geboren, maar woont in Londen. Haar vader werd in 1975
in Sierra Leone, zijn land van herkomst, geëxecuteerd wegens vermeend landverraad. Forna werkt als programmamaker voor de BBC en schrijft succesvolle romans. Ze woonde als kind ook in Iran, Thailand en Zambia. Haar vader was arts. Over de gebeurtenissen in Sierra Leone schreef ze The devil that danced on water, haar eersteling.
De thematiek van Forna's roman vind ik mooi, het verhaal over twee volwassen mensen, hun eigen achtergrond en drive van waaruit ze leven en werken aardig uitgewerkt en de opbouw van het verhaal prikkelend genoeg om te blijven doorlezen.
Forna wisselt een chronologische verhaallijn in tien hoofdstukken, die tien dagen tijd bestrijkt in Londen. Ze laat hierin wisselend de twee stemmen horen. Er zijn dus twee even belangrijke hoofdpersonen. Tussen die chronologie in vertelt ze over het verleden van de twee, gedateerd boven de cursieve stukken. De vrouw heeft een gezinsachtergrond in Massachusetts, waar zij bioloog werd en zich specialiseerde in de observaties van de coyote´s in het gebied.. Het huwelijk van de man was in Accra, zijn werk als traumapsychiater in oorlogsgebieden in Irak en Sierra Leone. Het huwelijk van de vrouw stelt niet meer iets voor.
Beide mensen zijn gewend hun eigen plan te trekken, hun leven op de rails te houden en zich te verbinden met anderen, de vrouw vooral met dieren. Ze gaat vaak hardlopen en surveilleert 's nachts, op zoek naar de in de stad levende vossen, die ze in kaart wil brengen. Vooral de verbinding die zij aangaat met straatvegers, portiers en ander personeel van hotels, meestal zwarten , en een pantomime kunstenaar, op zoek naar een weggelopen jongetje dat op straat zwerft, vind ik zo inspirerend. Ook hoe de man omgaat met een oud-collega en geliefde, die in het verpleeghuis langzaam doodgaat, is wonderschoon. En, wanneer hij de voordracht die hij moet houden voor een gezelschap van c ollega psychiaters, op het laatste moment wijzigt in één die tegen de conventie ingaat. Dit naar aanleiding van een op psychiatrisch defect gevoerd beoordelingsgesprek met een gerechtelijk vervolgde zwarte vrouw. Hij constateert verdriet en boosheid en rouw, maar geen PTSS. In de voordracht komt vooral de veerkracht naar voren die mensen, traumaslachtoffers, hebben en dat trauma niet automatisch beschadiging hoeft te betekenen. Forna schrijft hierover in haar dankwoord dat ze dit inzicht dankte aan het boek Veerkracht van Boris Cyrulnik over het thema.
De manier waarop Forna haar positieve ideeën integreert over psychiatrie, empathisch samenleven en de hulp en het verstand en inzicht van mensen in 'gewone' beroepen, vind ik erg opwekkend en stimulerend.
De paradox uit de titel slaat terug op het inzicht dat lijden bij leven hoort. Dat een leven waar al het lijden uit verbannen is, misschien wel gevaarlijker is dan een leven met niet te vermijden menselijk leed.
1
Reageer op deze recensie
