Lezersrecensie
In taal kun je overleven
Vuong, Ocean
Op aarde schitteren we even/ Ocean Vuong; vertaald door Johannes Jonkers. Amsterdam: Hollands Diep, 2019,- 236 pagina's; 21 cm.
Vertaling van: On earth we're briefly gorgeous- New York: Penguin Press, 2019.
ISBN 978 90 48 4683 2
Ocean Vuong is een nieuw Amerikaans-Vietnamees talent over wie ik overweldigend goede recensies las, zowel voor zijn gedichten als voor de langere prozateksten. Op aarde schitteren wij even ontroerde mij inderdaad zeer vanwege de onbevangen mededeelzaamheid over een dubbel moeilijke jeugd als behorend tot een minderheid , die zich in armoede moest staande houden en daarbij als jongen met een homofiele oriëntatie.
Deze romantekst, er is een ontwikkeling door de tijd heen, is geschreven in de vorm van een brief aan de, overleden, moeder. Een moeder die getraumatiseerd door het oorlogsverleden van ook weer háár moeder, die naar de VS emigreerde op zoek naar haar voormalige geliefde. Deze man, voormalig soldaat in Vietnam, is een goede man, die de jongen als zijn eigen kleinzoon beschouwt. ofschoon van een ander. Hij is inmiddels getrouwd met een Amerikaanse, maar is trouw aan het verleden, aan de verloren liefde. Grootmoeder dementeert, maar weet toch een sfeer van vertrouwen te wekken bij haar kleinzoon ondanks de, opnieuw, traumatische gebeurtenissen. Zij slaat haar handen voor de ogen van de kleine jongen opdat hij maar niet hoeft te zien hoe zijn moeder bijna wordt vermoord. Uit dit soort details, bijna terloops opgeschreven, vernemen we hoe erbarmelijk het toegaat binnen dit gezinsleven.
In de puberteit, al werkend op een illegale tabaksplantage, ontmoet de jongen Trevor, die zijn eerste liefde wordt. Ofschoon Trevor het eveneens heel moeilijk heeft thuis, samen met zijn onopmerkzame vader in een caravan, is deze liefdesvriendschap een baken en een thuiskomen voor beide jongens. Hondje, zoals de kleine Vietnamees liefdevol wordt genoemd, ontwikkelt later zijn talent voor taal aan de universiteit, terwijl Trevor worstelt met zijn eigen, supermannelijk gedachte, identiteit. De algemene heftigheid van het leven accepteert Hondje als natuurlijk. Hij komt er niet tegen in opstand, maar incasseert. Misschien is dat hetgeen als vanzelf gaat als je in zulke moeilijke omstandigheden opgroeit. Misschien ook is deze gelatenheid en zachtheid van de jongen het enige minpuntje in deze overigens supermooie tekst. Waardoor komt hij, qua karakter nooit in opstand alleen maar door zijn eigen weg te gaan? Maar nooit door zich af te zetten? Is dat temperament?
Overigens is de roman zo uitgebalanceerd en suggestief geschreven, helemaal niet soft dus, dat ik mijn ogen niet van de tekst kon afhouden. En dóór moest lezen, juist vanwege de geschetste heftigheid . Doet me enigszins denken aan Lucas Rijnevelds eersteling over haar jeugd in Zeeland. Ook daar een zelfde soort laconiek beschreven wreedheid van het leven, opgetekend bij monde van een gevoelig, taalgevoelig, kind.
Op aarde schitteren we even/ Ocean Vuong; vertaald door Johannes Jonkers. Amsterdam: Hollands Diep, 2019,- 236 pagina's; 21 cm.
Vertaling van: On earth we're briefly gorgeous- New York: Penguin Press, 2019.
ISBN 978 90 48 4683 2
Ocean Vuong is een nieuw Amerikaans-Vietnamees talent over wie ik overweldigend goede recensies las, zowel voor zijn gedichten als voor de langere prozateksten. Op aarde schitteren wij even ontroerde mij inderdaad zeer vanwege de onbevangen mededeelzaamheid over een dubbel moeilijke jeugd als behorend tot een minderheid , die zich in armoede moest staande houden en daarbij als jongen met een homofiele oriëntatie.
Deze romantekst, er is een ontwikkeling door de tijd heen, is geschreven in de vorm van een brief aan de, overleden, moeder. Een moeder die getraumatiseerd door het oorlogsverleden van ook weer háár moeder, die naar de VS emigreerde op zoek naar haar voormalige geliefde. Deze man, voormalig soldaat in Vietnam, is een goede man, die de jongen als zijn eigen kleinzoon beschouwt. ofschoon van een ander. Hij is inmiddels getrouwd met een Amerikaanse, maar is trouw aan het verleden, aan de verloren liefde. Grootmoeder dementeert, maar weet toch een sfeer van vertrouwen te wekken bij haar kleinzoon ondanks de, opnieuw, traumatische gebeurtenissen. Zij slaat haar handen voor de ogen van de kleine jongen opdat hij maar niet hoeft te zien hoe zijn moeder bijna wordt vermoord. Uit dit soort details, bijna terloops opgeschreven, vernemen we hoe erbarmelijk het toegaat binnen dit gezinsleven.
In de puberteit, al werkend op een illegale tabaksplantage, ontmoet de jongen Trevor, die zijn eerste liefde wordt. Ofschoon Trevor het eveneens heel moeilijk heeft thuis, samen met zijn onopmerkzame vader in een caravan, is deze liefdesvriendschap een baken en een thuiskomen voor beide jongens. Hondje, zoals de kleine Vietnamees liefdevol wordt genoemd, ontwikkelt later zijn talent voor taal aan de universiteit, terwijl Trevor worstelt met zijn eigen, supermannelijk gedachte, identiteit. De algemene heftigheid van het leven accepteert Hondje als natuurlijk. Hij komt er niet tegen in opstand, maar incasseert. Misschien is dat hetgeen als vanzelf gaat als je in zulke moeilijke omstandigheden opgroeit. Misschien ook is deze gelatenheid en zachtheid van de jongen het enige minpuntje in deze overigens supermooie tekst. Waardoor komt hij, qua karakter nooit in opstand alleen maar door zijn eigen weg te gaan? Maar nooit door zich af te zetten? Is dat temperament?
Overigens is de roman zo uitgebalanceerd en suggestief geschreven, helemaal niet soft dus, dat ik mijn ogen niet van de tekst kon afhouden. En dóór moest lezen, juist vanwege de geschetste heftigheid . Doet me enigszins denken aan Lucas Rijnevelds eersteling over haar jeugd in Zeeland. Ook daar een zelfde soort laconiek beschreven wreedheid van het leven, opgetekend bij monde van een gevoelig, taalgevoelig, kind.
1
Reageer op deze recensie
