Lezersrecensie
Museum van herinneringen
Pamuk, Orhan
De onschuld van de voorwerpen: het Museum van de Onschuld, Istanbul/ Orhan Pamuk; vert. door Margreet Dorleijn.-: De Bezige Bij; : Ludion, cop. 2012.- 263 p: ill; 24 cm.
Vert.van The innoocence of objects.-New York: Abrams, 2012.- Oorspr. Uitg.:Șeylerin Masumiyeti.-Istanbul: Iletișim, 2012.- (Ça gdaș Tūrkçe Edebiyat; 241)..-met index
ISBN 978 90 234 7558 3
Fotoboek met verklarende tekst over de inrichting in vitrines van een particulier museum met oude gebruiksvoorwerpen die herinneren aan het oude Istanbul. Pamuk beschrijft de inhoud van de vierenzeventig vitrines, variërend van boodschappenbriefjes en lotto formulieren tot keukengerei en allerlei opsmuk. Het zoeken van een geschikte locatie voor het museum in een oude volkswijk gaat daaraan vooraf. Met veel zorgvuldigheid zoekt Pamuk in bric à brac winkeltjes en uitdragerijen naar
deze voorwerpen die model moeten staan voor het verhaal van Kemal, een bemiddeld man en zijn liefde voor Füsun, die uit een eenvoudige familie komt. Het is een tragisch verhaal dat Pamuk heeft verteld in zijn roman Het museum van de onschuld (2008). Tegelijkertijd geven de voorwerpen en foto's het oude Istanbul weer. Het is een museum van de weemoed geworden, van oude tijden waarnaar een mens kan hunkeren,maar die voorgoed voorbij zijn. Toch herinneren ons de voorwerpen er aan.
Het museum ligt in een oude volkswijk, dichtbij het beroemde badhuis van Çukurcuma, op de hoek van de Çukurcumastraat en de Dalgiçstraat, volgens mij in de wijk Galata. Pamuk kocht een oud, vervallen pand, liet het verbouwen en plaatste de vitrines er in, over de verschillende verdiepingen, met een open ruimte in het midden.
We zien ten slotte een foto van de zolder van het gebouw, waar Kemal en Orhan vele uren vertellend en luisterend doorbrachten.
Heel sfeervol geheel. Ik las het boek voor aan Hannie, die eveneens gehecht is aan de vele voorwerpen in haar huis. En, ofschoon het voorlezen per telefoon plaatsvond, ook in verband met de Covid-19 uitbraak, waardoor wij ons moesten isoleren van anderen, genoot ze toch van mijn beschrijving van voorwerpen zoals oude broches, rare kitscherige beestjes, 4213 ingelijste peuken van de sigaretten, die, zogenaamd opgerookt door Füsun, de weemoed voeden).
De onschuld van de voorwerpen: het Museum van de Onschuld, Istanbul/ Orhan Pamuk; vert. door Margreet Dorleijn.-: De Bezige Bij; : Ludion, cop. 2012.- 263 p: ill; 24 cm.
Vert.van The innoocence of objects.-New York: Abrams, 2012.- Oorspr. Uitg.:Șeylerin Masumiyeti.-Istanbul: Iletișim, 2012.- (Ça gdaș Tūrkçe Edebiyat; 241)..-met index
ISBN 978 90 234 7558 3
Fotoboek met verklarende tekst over de inrichting in vitrines van een particulier museum met oude gebruiksvoorwerpen die herinneren aan het oude Istanbul. Pamuk beschrijft de inhoud van de vierenzeventig vitrines, variërend van boodschappenbriefjes en lotto formulieren tot keukengerei en allerlei opsmuk. Het zoeken van een geschikte locatie voor het museum in een oude volkswijk gaat daaraan vooraf. Met veel zorgvuldigheid zoekt Pamuk in bric à brac winkeltjes en uitdragerijen naar
deze voorwerpen die model moeten staan voor het verhaal van Kemal, een bemiddeld man en zijn liefde voor Füsun, die uit een eenvoudige familie komt. Het is een tragisch verhaal dat Pamuk heeft verteld in zijn roman Het museum van de onschuld (2008). Tegelijkertijd geven de voorwerpen en foto's het oude Istanbul weer. Het is een museum van de weemoed geworden, van oude tijden waarnaar een mens kan hunkeren,maar die voorgoed voorbij zijn. Toch herinneren ons de voorwerpen er aan.
Het museum ligt in een oude volkswijk, dichtbij het beroemde badhuis van Çukurcuma, op de hoek van de Çukurcumastraat en de Dalgiçstraat, volgens mij in de wijk Galata. Pamuk kocht een oud, vervallen pand, liet het verbouwen en plaatste de vitrines er in, over de verschillende verdiepingen, met een open ruimte in het midden.
We zien ten slotte een foto van de zolder van het gebouw, waar Kemal en Orhan vele uren vertellend en luisterend doorbrachten.
Heel sfeervol geheel. Ik las het boek voor aan Hannie, die eveneens gehecht is aan de vele voorwerpen in haar huis. En, ofschoon het voorlezen per telefoon plaatsvond, ook in verband met de Covid-19 uitbraak, waardoor wij ons moesten isoleren van anderen, genoot ze toch van mijn beschrijving van voorwerpen zoals oude broches, rare kitscherige beestjes, 4213 ingelijste peuken van de sigaretten, die, zogenaamd opgerookt door Füsun, de weemoed voeden).
1
Reageer op deze recensie
