Kees van Duyn over De zoete waanzin

Op een koude winterdag wordt een oude man vermoord. Zijn kleindochter vindt hem en raakt daardoor dermate getraumatiseerd dat ze niets meer zegt. Haar ouders nemen haar mee naar de kinderpsycholoog Raffael Horn in de hoop dat hij haar weer aan het praten krijgt.

Behalve het meisje heeft Horn nog meer patiënten. Het hele alpendorp lijkt wel psychische problemen te hebben. Waarbij de een verdachter overkomt dan de ander.

De zoete waanzin is een niet zo heel erg dik boek, maar omdat het bijzonder moeilijk leest, lijkt het of er niet door te komen is. Er zijn hoofdstukken bij waar geen touw aan vast te knopen is, waardoor het dan wel heel erg moeilijk wordt om je aandacht te blijven vasthouden. Eindconclusie is dat het toch wel een erg vervelend boek is.