Origineel en lezenswaardig

Op zijn derde verhuisde de in Kroatië geboren Zoran Drvenkar met zijn ouders naar Duitsland en op zijn dertiende schreef hij zijn eerste gedicht. Het duurde vervolgens negen jaar voordat hij besloot om als freelance schrijver aan het werk te gaan. Hij is veelzijdig en schrijft onder andere kinderboeken, romans en thrillers. Onder het pseudoniem Victor Caspak & Yves Lanois schreef hij in 2004 het kinderboek Die Kurzhosengang en ontving daarvoor een jaar later de Duitse jeugdliteratuurprijs. Zijn eerste thriller, Sorry, verscheen in 2010 en twee jaar later kwam Jij uit.

Hij wordt De Reiziger genoemd en door te moorden laat hij regelmatig van zich horen. Waar hij moordt, blijft niemand in leven. Hij boezemt angst in, maar lijkt eveneens tot een legende uit te groeien. Dan zijn er ook nog vijf vriendinnen, ze vluchten met vijf kilo heroïne in hun bagage weg uit Berlijn. Ze worden achterna gezeten door Ragnar, een nietsontziende crimineel die de meisjes wil vinden en daarbij ook zijn heroïne terug wil hebben. Het onvermijdelijke gebeurt, want in Noorwegen kruist hun pad. En de lezer (jij) is hier getuige van.

Het verhaal bestaat uit drie delen, waarbinnen het wordt verteld vanuit diverse perspectieven, waarbij het bijzondere is dat daarbij alleen de persoonlijke voornaamwoorden je en jij gebruikt worden. Dit is een ongebruikelijk, maar zeker interessante en boeiende benadering. Deze opzet zorgt er wel voor dat de lezer al vanaf het begin bij het wel en wee van de personages betrokken is. Of ze zich nu aan de goede of minder goede kant van de scheidslijn van goed en kwaad bevinden, maakt daarbij niet uit. Drvenkar heeft het verder dusdanig ingekleed dat je al meteen nieuwsgierig gemaakt wordt, vooral naar de persoon achter De Reiziger.

Gedurende de plot wordt er steeds meer over deze mysterieuze persoon bekend en wanneer de diverse verhaallijnen geleidelijk naar elkaar toegroeien, wordt het ook duidelijk wat hij met het geheel te maken heeft. Tot het moment daar is, zie je dat niet aankomen en kun je geen enkel verband ontdekken. Dat geldt aanvankelijk ook voor de andere subplots, het lijkt er in beginsel helemaal niet op dat er een link met elkaar is. Maar juist wanneer je het niet verwacht, wordt het helder wat de exacte connectie is. Dit heeft de auteur op een erg subtiele en slimme manier in de plot verwerkt.

De eerste hoofdstukken, op dat van De Reiziger na, heeft het verhaal nog geen echte thrillerelementen. Hierdoor lijkt het even op gang te moeten komen. Stapsgewijs wordt het echter steeds spannender, eerst onderhuids, maar later is er ook sprake van actiespanning. Hoe verder de plot komt, hoe meer onverwachte wendingen. Daarnaast neemt het aantal hoofdstukken dat met een cliffhanger eindigt ook toe. Dit is goed voor de spanningsboog. Jij heeft van meet af aan al een behoorlijk tempo, dat af en toe zelfs nog toeneemt. Het gaat echter niet zover dat het een achtbaan is die niet meer gestopt kan worden, de snelheid blijft te allen tijde acceptabel waardoor het een goed bij te houden verhaal is.

Het lijkt er misschien op dat Jij een ingewikkeld verhaal is om te volgen. Daar is echter geen enkele sprake van. Omdat boven ieder hoofdstuk de naam van het vertellende personage vermeld is, kan daar geen misverstand over ontstaan. Toch is het, maar dan alleen omdat er erg veel gebeurt, goed om de aandacht erbij te houden. Het zou immers jammer zijn om iets te missen waardoor je het verhaal anders zou kunnen gaan interpreteren. Dat is spijtig voor jezelf, maar ook voor Drvenkar, wiens tweede thriller zeer origineel en lezenswaardig is.