Reken dus maar dat ik, hierna, binnenkort meer van Nadia de Vries zal lezen!

Ja!! Naar Overgave op commando keek ik enthousiast uit!

Waarom? Puur door die intrigerende flaptekst; want met het verdere werk van Nadia de Vries was ik nog helemaal niet bekend.

Schelvis groeit op onder de rook van de staalfabriek in een dorp aan de kust. De fabriek of het distributiecentrum: dat zijn de keuzes voor later. Het is werk op plekken zonder ramen, gedicteerd door de klok. Maar Schelvis droomt van een ander lot: niet langer een dienaar zijn, maar een meester.
Lukt het Schelvis om los te breken? Hoe radicaal moet je daarvoor zijn?

Ja, daar raak je toch nieuwsgierig van! Daardoor had ik ook hoge verwachtingen en die maakte het boek helemaal waar.
Nadia de Vries had mij vanaf de eerste regel in het boek te pakken. En elke regel die daarop volgt is mooi, sterk, interessant, vraagt naar meer.
Dit dunne boekje zit bomvol! Bomvol heftige gruwelijkheden, bomvol verdriet, bomvol humor. Het gaat alle kanten op. Het heeft mij doen fronsen, doen pruilen en hardop doen lachen.

De personages die voorbij komen zijn mooi uitgediept. Je leert ze kennen en leeft met ze mee. Wat ik overigens ook opvallend vond; ik kon er (tot op heden) niet goed achterkomen welk geslacht Schelvis heeft. Heb ik daar overheen gelezen of is het bewust? Dat weet ik niet - maar het zorgde in mijn ervaring voor een extra gelaagdheid.

Reken dus maar dat ik binnenkort meer van Nadia de Vries zal lezen!

Recensie oorspronkelijk 8 mei 2025 gepubliceerd op https://www.instagram.com/p/DJYPqTvAar_/