Acceptatie

Anna, een gepensioneerde vrouw, start in de week dat haar vrouw een zakenreis heeft een zoektocht naar de verstoorde relaties in haar familie. We willen je alleen beschermen gaat over haar vervreemding van de familie. Het gaat over haar ouders, die moeite hebben om haar te accepteren, over het krijgen van kinderen als lesbisch stel maar ook over de vertroebelde relatie met haar zussen.

Truus Rozemond is een psycholoog en schrijver. Haar boeken gaan daarom vaak over psychologie, leerprocessen en emotionele blootstelling. Van haar hand verscheen eerder onder andere Een verwaarloosd huis (2015) en De langstlevende (2023).

In haar nieuwste boek We willen je alleen beschermen is dat niet anders. Het verhaal begint met een scène die voor Anna de aanleiding is om in haar verleden te duiken. Bij een tentoonstelling vraagt een vreemde of haar kinderen geen vader missen. Anna merkt dat ze ontdaan is door het gesprek en kan het moeilijk van zich afschudden. ‘Het is of haar familieleden meeluisteren en zich afvragen hoe steekhoudend haar argumenten zijn.’

De familie van Anna heeft haar verstoten. Althans, volgens Anna accepteren ze haar levenskeuzes niet. Deze ongemakkelijkheid smeult door in haar leven, ondanks dat ze nu gepensioneerd is, twee prachtige kinderen heeft en haar ouders er niet meer zijn. Ze besluit alle herinneringen in één week op te halen en op te schrijven.

Wat volgt is een innige emotionele zoektocht van Anna naar haar verleden. Ze duikt in haar jaren als kind, jongvolwassene en in latere trauma’s zoals een doodgeboren kind. Het verhaal wisselt van perspectief. De verteller beschrijft Anna vanuit het derde perspectief in het heden, terwijl het verleden wordt opgerakeld vanuit het dagboek dat Anna schrijft. Deze fragmenten zijn persoonlijker en vanuit de eerste persoon.

Deze fragmenten zijn fijn om te lezen. Ze zijn persoonlijk, emotioneel maar tegelijkertijd beschouwend. Het is zelfs zo persoonlijk dat het lijkt of de schrijfster dit allemaal zelf heeft meegemaakt en niet heeft verzonnen. Anna probeert door te schrijven te ontrafelen waar het mis is gegaan, terwijl je steeds meer te weten komt over haar leven. Als lezer vraag je jezelf ook af wat er allemaal gebeurd is, waarom en hoe het geëscaleerd is.

Dat het afwisselt met het heden voelt soms een beetje geforceerd. Daarmee lijkt Rozemond te willen overbrengen dat de zoektocht van Anna haar emotioneel uitput, maar dat heeft niet helemaal het gewenste resultaat. De fragmenten voelen repetitief, zeker ook omdat er aan het einde van elk hoofdstuk staat dat Anna weer tijd heeft om in haar dagboek te schrijven.

Goed aan de zoektocht van Anna is niet alleen de perfecte omschrijving van de complexe emotionele relatie met haar ouders waarvan de puzzelstukjes naarmate het boek vordert steeds meer op hun plek vallen, maar ook de historische context die bij het boek komt kijken. Anna groeide op in de tijd na de Tweede Wereldoorlog. Haar ouders waren zogezegd progressief en vooruitstrevend en zetten zich in voor de positie van de vrouw, maar een eigen dochter die verliefd wordt op een jongere vrouw en daarmee kinderen wil, lijkt voor hen niet acceptabel. Het gaat dus verder dan verstoorde familierelaties alleen. Het gaat ook over homo-acceptatie en de emancipatie van de vrouw.

Het boek eindigt na precies één week, als haar vrouw Diana terugkomt. Of Anna na deze uitgebreide therapiesessie anders zou reageren op een vrouw die haar twijfels uit over haar ouderschap, blijft de vraag. Interessant is wel dat Anna in het heden, na het schrijven van het dagboek, meteen de parallel trekt met haar kinderen nu. Heb ik hen te veel beschermd, vraagt ze zich hardop af. Misschien dat zij over vijftig jaar ook in hun verleden gaan wroeten.

We willen je alleen beschermen krijgt 4 sterren.

Met dank aan uitgeverij Magonia voor dit recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke recensie