Leven als literatuur

A Start in Life (1981) is een plezier om te lezen. In academische sfeer presenteert doctor Weiss zich in het eerste hoofdstuk en sluit in het laatste hoofdstuk weer af als doctor Weiss, zodat de lezer begrijpt dat alles wat ertussen ligt, de biografie van haarzelf, een reflectie is. Die reflectie vat ze wel al samen in het eerste hoofdstuk, namelijk dat wat zij bestudeert aan de vrouwelijke personen van Balzac (Eugenie Grandet het meest) ten eerste een vergelijking met haarzelf is, een vergelijking die in de eerste regel ook meteen een teleurstelling is, want de literatuur heeft haar leven verpest. De introductie die Hans Bouman geeft is leerzaam, de personen die hier getoond worden zijn maar iets gewijzigd uit het leven van Anita Brookner, en dat is des te opvallend als het over iemands ouders gaat.

Het is niet dat zij expliciet noemt wat er dan in haar leven geruïneerd is, ze probeert het groter te maken maar het is toch vooral de liefde of huwelijken die behandeld wordt, ook in de (gehuwde of bijna gehuwde) personen die ze in het verhaal opneemt en vergelijkingsmateriaal worden: haar ouders, Jill en Hugh, Anthea en Brian, mevrouw Cutler en de heer Dunlop, Humphrey en Rhoda. Brookner vindt het zelfs nodig om doctor Weiss beter te definiëren: ze is van de mannen, maar ze weet het meest van de vrouwen.
Ze wijst op de ouders van Eugenie Grandet die haar ongeluk lijken te hebben veroorzaakt maar daar komt ze van terug. Wat ze van Balzac had kunnen leren is dat een persoon niet altijd doet wat deugdzaam is of dat goed gedrag altijd beloond wordt. Eugenie Grandet vond zichzelf gewoon niet mooi genoeg. Dat moet beseft worden lijkt het door het hele boek, dat eindigt met een toewijding aan de literatuur.