Huwelijk versus autonomie

De roman Hotel du Lac (1984) is een verhaal dat zich afspeelt in de grijze omgeving van het meer van Genève (Vevey waarschijnlijk), in een ouderwets hotel, in een sfeer dus van conservatisme. Het verhaal wordt pas echt boeiend omdat het hotel met zijn personen erin ook een theatertje is, door Brookner opgemaakt om te reflecteren over beweegredenen van een huwelijk. Ook haar eigen beweegredenen en inzichten (ze voelt zich niet iemand van de beau monde, het verschil tussen de schildpad en haas uit Aesopus is haar duidelijk, ze schrijft voor de buitengeslotenen, de schildpadden; ze is meer een vaderfiguur en heeft minder band met haar van oorsprong Oostenrijkse moeder en tante die naar Engeland kwamen) komen aan bod.

De autonomie van een persoon is wel het hoofdthema. En aan het eind wordt een akkoord ingezet om te vertrekken en opnieuw te proberen leven in een wereld die misschien niet de hare is, maar ze is strijdvaardig.

Ik vind Brookner een verademing, in schrijfstijl en bedenkingen, psychologie is die van Henry James, hier wordt geduid al is het met vooroordelen en al moet de auteur daarna terugkomen op haar oordeel en toegeven dat sommige daarvan onjuist zijn, al in het begin van het boek is dat zo. Daarmee is het (onbewust) anti- Flaubertiaans, Flaubert die het oordeel juist mijdt, alleen de feiten meldt en het verder oordelen aan de lezer overlaat.

Het is jammer dat de vertaling hier en daar (hoofdstuk 3 en 6) kraakt en Nederlandse zinnen oplevert die de gedachtegang niet goed vertolken. Ik kocht de Engelse versie erbij. Het Engels van Brookner is ritmischer en als vanzelf rollen de prachtzinnen eruit, dat is toch lastig in het Nederlands dus koop de Engelse versie erbij.